Bir meydanda ağır ağır döner zaman, Taşlara siner eski sözlerin izi. Her yasa, görünmez bir terazide Ölçer insanın korkusunu ve umudunu. Bir kapı açılır sabaha karşı, İçeri girer suskun bir adalet. G...
Bir söz düşer meydanın taşlarına, Yankısı geçer kapılardan içeri. Bazen ince bir soru kadar sessiz, Bazen deniz kadar geniş ve derin. Sözü korumak, yalnız konuşmak değil, Susana da bir yer bırakmaktı...
Büyük sözler geçer penceremden, Her biri kendini gökyüzü sanır. Oysa masada duran sade bir gerçek, Sessizce yerini korur. Bir insanın korkusunu anlamak, Bazen kitaplardan daha derindir. Hakikat, yaln...
Bir sokak, bin ayrı ayak sesini toplar, kimse bütünü tek başına duyamaz. Kimi sözcükler ekmek gibi bölünür, kimi suskunluklar sofrada yer arar. Sabah olduğunda meydan yeniden kurulur, insanlar yüzler...
Ne öfkeye bırak kendini, Ne korkuya bağla ellerini. Kalbin iki kefesinde Adaletle ölç gününü. Bir söz ağırsa sus biraz, Bir susuş ağırsa konuş. Denge, yürürken öğrenilir; İnsan kendine doğru oluşur....
Bir yana dünya, bir yana vicdan, Hangisi ağır gelir akşam olunca? İnsan kendisiyle baş başa kalır, Sustuğu sözler döner yankılanınca. Adalet, kalpte kurulan bir denge, Merhamet onun en ince kefesi; D...
Meydan kalabalıktı, adalet sessiz, Terazinin bir kefesinde ekmek vardı. Öteki kefeye kimse elini koymadı, Çünkü herkes kendi ağırlığından korktu. Gece olunca taşlar soğudu, Yine de sokak lambaları nö...
Bir kent, duvarlardan önce Ortak bir niyetle kurulur. Komşunun sesini duyan kalp, Kendi yalnızlığından kurtulur. Adalet terazisi ağırdır, Her elde başka bir sorumluluk. İyi yaşam, uzak bir düş değil,...
Sokağın köşesinde susar eski taş, Üstünden geçenleri sayar usulca. Kimi başını eğer, kimi bakar sarhoş, Kimi adalet der, döner kendi yoluna. Bir ney sesi yükselir çatlak duvardan, Kırgın ama eğilmez,...