Ne öfkeye bırak kendini, Ne korkuya bağla ellerini. Kalbin iki kefesinde Adaletle ölç gününü. Bir söz ağırsa sus biraz, Bir susuş ağırsa konuş. Denge, yürürken öğrenilir; İnsan kendine doğru oluşur....
Sokağın köşesinde susar eski taş, Üstünden geçenleri sayar usulca. Kimi başını eğer, kimi bakar sarhoş, Kimi adalet der, döner kendi yoluna. Bir ney sesi yükselir çatlak duvardan, Kırgın ama eğilmez,...
Sabah, göğün boş terazisini kurar, Bir kefede umut, bir kefede dün. Kim kendi sesini adaletle duyar, Ona hafif gelir günün bütün yükü. Bir lokma paylaşılır, çoğalır ekmek, Bir selam karanlıkta yol aç...
Bir terazinin kefesinde ekmek vardı Ötekinde söylenmemiş sözler Ağırlığı ölçen eller değişti Ama açlık aynı yerde bekledi Sabah olunca dükkânlar açıldı Herkes hesabını yeniden yaptı Adalet, kapının ö...
Meydanın ortasında bir terazi durur, Bir kefede söz, bir kefede altın. Herkes adını adalet koyar, Gölgesini saklar akşamdan kalma kalabalığın. Ben sordum: Hangi kefede vicdan? Terazi sustu, rüzgâr dö...
Meydanın ortasında eski bir terazi, Bir kefesinde söz, birinde altın. Rüzgâr dokundu, ibre ürperdi; Gerçeğin yükü ağırdı her zaman. Kalabalık dağıldı, iz kaldı yerde, Adalet arandı suskun taşlarda. İ...
Bir meydanda ağır ağır döner zaman, Taşlara siner eski sözlerin izi. Her yasa, görünmez bir terazide Ölçer insanın korkusunu ve umudunu. Bir kapı açılır sabaha karşı, İçeri girer suskun bir adalet. G...
Bir sokak, bin ayrı ayak sesini toplar, kimse bütünü tek başına duyamaz. Kimi sözcükler ekmek gibi bölünür, kimi suskunluklar sofrada yer arar. Sabah olduğunda meydan yeniden kurulur, insanlar yüzler...
Meydan kalabalıktı, adalet sessiz, Terazinin bir kefesinde ekmek vardı. Öteki kefeye kimse elini koymadı, Çünkü herkes kendi ağırlığından korktu. Gece olunca taşlar soğudu, Yine de sokak lambaları nö...