Geceden Kalan

Geceden masamda bir avuç karanlık kaldı Yanında soğumuş çay ve açık bir defter Uzak evlerin ışıkları tek tek sönerken Kalbim, unutmayı öğrenmeyen bir şehir gibi Sabah yaklaşınca duvarlar aydınlandı Perdelerde ince, çekingen bir rüzgâr Dünya yeniden başladı belki Ben aynı soruyu başka bir sesle sordum