İçimdeki Kandil

Gece büyürken sustu bütün pencereler İçimde küçük bir ışık nöbet tuttu yine Ne yıldızdan medet umdu ne de sabahı bekledi Kendi sessizliğinde buldu yönünü Bir düşünce geçti, gölgesi kaldı duvarda Sonra kalbim yumuşadı ağır sorular karşısında İnsan bazen karanlığı yenmez, onu dinler Ve kendi sesini bulur derinliğin ortasında