İstasyonun Ötesi

Bir tren düdüğü bölüyor gecenin ipliğini, Pencerelerde solgun yüzler, ellerde küçük bohçalar. Kimse söylemiyor ardında bıraktığı şehrin adını, Raylar, suskun yolcular gibi kuzeye uzanır. Sabah belki başka bir gökyüzü açar önlerinde, Belki aynı yoksulluk karşılar onları istasyonda. Yine de bir ışık taşınır avuçtan avuca, İnsan, en uzun yolu birlikte aşar dünyada.