Kâğıttan Gökyüzü

Masanın üzerinde katlanmış bir gökyüzü duruyor Mavi değil artık, yolculuklardan kalma çizgilerle dolu Bir çocuk parmağıyla bulutların yerini değiştiriyor Dışarıda rüzgâr, çatıların arasından geçiyor İçeride herkes başka bir yere gitmeyi düşünüyor Oysa bazen uzaklık, bir sandalyeden kalkacak kadar yakın