Kıyıda Kalan Işık

Akşam, taş duvarlara ince bir renk serdi, Günün yorgun kuşları sessizce evlerine döndü. Kıyıda kalan ışık, suya eğilip baktı, Bir umut gibi titredi, sonra geceye aktı. Ben, uzak sesleri dinledim dalgaların içinden, Bir yol aradım kendime kapanan geceden. Sabah belki gelmezdi, yine de bekledim; Karanlığın içinde küçük bir kandil ektim.