Rio’da Akşamın Sesi

Gün, taş sokaklara eğilir yavaşça, Pencerelerde solgun bir ışık kalır. Şehir, kendi gölgesini taşırken, Uzak bir tramvay gibi susar. Bir adam geçer, cebinde akşam, Bir kadın perdeyi usulca kapatır. Rio, denize söylemediği sözleri Geceye emanet edip uyur.