Sessizliğin Eşiğinde
Akşam, pencereme ince bir gölge bıraktı Uzakta bir kuş, yönünü arayan bir işaret İçimde susturulmuş cümleler uyandı Geceye açılan kapıyı kimse görmedi...
Akşam, pencereme ince bir gölge bıraktı Uzakta bir kuş, yönünü arayan bir işaret İçimde susturulmuş cümleler uyandı Geceye açılan kapıyı kimse görmedi...
Gün, duvarın üzerinden usulca yükseldi Sokak henüz kendi sesini bulamamıştı Bir çocuk geçti, cebinde mavi bir taş Dünyayı değiştirecekmiş gibi saklıyo...
Bir ev vardı, kapısı içeriye açılırdı Duvarlarında eski yağmurların izi Her odada unutulmuş bir ses Her seste dönmeyi bekleyen bir yol Penceresinden ...
Yol, ayaklarımızdan önce düşünürdü Taşların arasında saklı bir serinlik Uzak tepeler, adı konmamış sorular Rüzgâr hepsini aynı yere taşıdı Bir ağacın...
Söylenmemiş sözleri masanın üstünde bıraktım Yanına bir bardak su, bir de açık pencere Belki gece onları benden daha iyi anlar Belki sabah başka türlü...
Bir taş koydum cebime, yönümü unutmayayım diye, Güneş her sabah başka bir yerden doğdu. İçimde kıvrılan yollar sustu bir süre, Sonra uzak bir kapının ...
Çatının üzerinde ağır ağır ilerleyen bulut, Bir evin bütün sessizliğini dinledi. Pencerede bekleyen çocuğun gözlerinde Uzak şehirlerin kapıları açıldı...