Akşamın Kıyısında
Bir akşam daha indi pencereme, şehir, yorgun bir kuş gibi sustu. İçimde adı konmamış yollar, uzak bir ışığa doğru uzandı. Kimse bilmez hangi sessizli...
Bir akşam daha indi pencereme, şehir, yorgun bir kuş gibi sustu. İçimde adı konmamış yollar, uzak bir ışığa doğru uzandı. Kimse bilmez hangi sessizli...
Peronda eski bir bavul kaldı, içinde yarım kalmış mektuplar. Trenler geçti, gölgeler uzadı, bir adın çevresinde döndü yıllar. Şimdi raylara düşen yağ...
Duvarlarda eski bir yazın kokusu, masada soğumuş bir çay durur. Pencereden geçen her yabancı yüz, evimizin sessizliğine dokunur. Bir ev bazen dört du...
Söylenmemiş sözleri topladım, gecenin avucuna bıraktım. Ay, uzak çatılarda gezinirken kendime biraz daha yaklaştım. Sabah olunca değişir sanmıştım in...
Ayak izlerim kaldı taşlarda, yıllar üstlerinden geçse bile. Her dönüş, başka bir başlangıçtı, her ayrılık kendine açılan bir pencere. Yol, kim olduğu...