Sessiz Terazi

Bir avuç söz bıraktım akşamın eşiğine, Rüzgâr ölçtü ağırlığını, sustu kendi içinde. Ne altın üstün geldi ne de parlak övgü, İnsan, kalbinde taşıdığıyla çıktı gün yüzüne. Bir çocuk baktı göğe, elinde kırık bir taş, Taşta gördü sabrı, gökte büyüyen telaşı. Dünya dönerken herkes kendi payını aradı, Adalet, sessiz bir ışık gibi bekledi kapıda.