Yolcunun Azığı

Yol uzun, omzumda eski bir heybe, İçinde ne altın ne de övgü var. Bir parça sabır, biraz merhamet, Bir de dönüp bakmaya yetecek kadar vakit. Konaklar geçilir, izler silinir, İnsan ardında kendini bırakır. Dünyanın yükü hafifler bir gün, Kalıcı olan, iyilikle anılan adımlar.