Yolcunun Kandili

Gece uzun, yollar taşlı, gökyüzü derindir, Bir kandil taşınır avuçta, titrek ve yalnız. Her karanlık, sabaha açılan bir perdedir, Her durak, yolcunun kalbinde bıraktığı izdir. Uzakta bir kapı var, ardında sıcak bir ışık, Belki bir ev, belki de unutulmuş bir çağrı. Yolcu yürür; korkusunu bölerek adım adım, Çünkü umut, en çok karanlıkta parlar.