Zamanın Kıyısında

Bir saat durdu; odada kaldı sesi, Duvarlarda çoğaldı geçmişin gölgesi. Pencereden süzülen solgun gün ışığı, Unutulmuş bir mektup gibi titredi. Zaman, kıyısına vuran sessiz bir deniz; Her dalga bir anı, her köpük bir vedadır. İnsan, geriye baktığında görür ki yalnız, En uzun yol, kendi içine gidendir.