Akşamın Eşiğinde

Gün iner, taş duvarlarda yumuşar eski sesler, Bir kandil ürpererek akşamı içeri süzer. Sessizliğin koynunda dinlenir yorgun hevesler, Kalbin uzak kıyısında yeni bir umut gezer. Ne bağın gülünü sordum ne de geçen zamanı, Bir ince rüzgâr taşıdı unutulmuş selamı. İnsan, kendi içinde bulur bazen akşamı; Bir ışık yeter olur gecenin suskunluğuna.