Amasya ile İlgili Şiirler

Kıyıya eğilmiş akşamın rengi, Sularla çoğalır, taşlara değer, Yukarıda suskun kayalar bekler, Bir şehir kalbimde yerini seçer.

Denizden kopup gelen serinlik, Saçak altlarında dolaşır ince, Bahçe kokusuyla yumuşar sokak, Amasya yaklaşır içime sessizce.

Yeşilırmak boyunca akşam yürür, Pencerelerde turuncu ışık yanar, Kayanın yüzünde eski bir çağın, Sakladığı hikâyeler uyanır. Dar bir kapı açılır avluya, Çay buharı yükselir fincandan, Nerede olsam adın duyulunca, Dönerim içimde o kıyıdan.

Güneş yamaçlara eğik düşer, Su, kıvrım kıvrım ovaya iner, Kral Kaya Mezarları susarken, Akşamın yükü taşlarda dinlenir. Eski evlerden perde ışığı taşar, Bir kedi gölgeler içinden geçer, Amasya uzaklara konsa bile, Hatırası kapımı erken çalar.

Sabah, sisin cebinden çıkar, Irmakta gümüş bir çizgi belirir, Yamaçtaki taşların alnına, Yeni günün aydınlığı serilir. Öğlen bahçeler gölge büyütür, Elma dalları rüzgârla salınır, Karadeniz’den gelen serin nefes, Sıcak duvarlara dokunup kalır. Gece köprüden ay geçer gibi, Suların üstünde ışık bölünür, Sessiz bir adım sokakta yankılanır, Şehrin adı içimde sürdürülür.

Dağların ardından kızıl bir çizgi, Çatıların üzerine usulca düşer, Kıyıda uyanan küçük kanatlar, Sokağın sessizliğini deler. Öğle, bahçe duvarında dinlenir, Meyve kokusu avlulara yayılır, Açılan her pencerenin ardında, Başka bir hayat ışıkla çoğalır. Akşamın moru kayalara siner, Yeşilırmak göğü parçalayıp taşır, Gidenin cebinde bir su sesi, Dönüş yolunu yıllarca şaşırmaz.

Bahar, yamaçlara yeşil bir örtü, Çeşmelere yağmurun tadını bırakır, Çiçeklenen dallar kıyı boyunca, Uyuyan toprağı düşe kaldırır. Yaz, avlularda genişler ağır ağır, Elma ağaçları serin gölgeler kurar, Uzak denizlerden gelen hafif yel, Sıcak taşların yüzünü okşar. Sonbahar, sarı yapraklarla birlikte, Irmağın kıyısına bakır serper, Kral Kaya Mezarları gün batımında, Geçmişin kapısını yeniden açar. Kış, damlara beyaz bir susuş koyar, Cam arkasında ocak ışığı parlar, Dışarıda soğuk büyüse de şehir, Anılarla kendine sıcaklık katar.

Virajlar ardında birden görünür, Suyun yanında uzanan evler, Yorgun yolcunun gözlerine önce, Kıyıda titreşen akşam değer. Ahşap kapaklar geceyi beklerken, Duvarlardan eski kireç kokusu gelir, Bir taş köprüden geçen ayaklar, Unutulmuş zamanlara seslenir. Yüksekte oyulmuş kaya odaları, Ay ışığını sessizce toplar, Her çatlakta başka bir çağın, Kapanmamış cümlesi saklı kalır. Dönüş vakti camda küçülür şehir, Yol dağların arasına çekilir, Fakat bir bahçe, bir su, bir rüzgâr, Benden önce yola düşüp gelir.

Şafakla birlikte kepenkler açılır, Kaldırıma serin bir ışık yayılır, Irmak kıyısında taşlara konan kuş, Günün ilk haberini duyurur. Çarşıda bakır sesleri çınlar, Bahçelerde dallar meyveyle eğilir, Yüksek kayaların gölgesinde, Eskiyle yeni yan yana yürür. Öğle, çeşme başında ağırlaşır, Rüzgâr yüzlerde kısa bir iz bırakır, Bir testi dolarken akan su, Dünü bugünün içine akıtır. Akşam, köprünün kemerlerine vurur, Pencereler birer birer parlar, Sokaktan geçen her farklı ses, Şehrin kalbine yeni bir çizgi çizer. Gece, yamaçlara koyu bir örtü serer, Ay taş duvarlarda nöbet tutar, Amasya geride kalsa da bende, Sesi usulca yaşamaya devam eder.

Uzun bir yolun son kıvrımında, Yeşilırmak parladı önümde, Kayalara oyulmuş sessiz yüzler, Beni yıllar öncesine götürdü. Eski kaldırımlar yağmurla parlar, Ahşap evler akşamı içeri alır, Bir pencereden süzülen sarı ışık, Yol yorgunluğumu benden çıkarır. Bahçelerden yükselen meyve kokusu, Duvarların üzerinden aşar, Boş bir sedir, gölgeli avluda, Günün telaşına kapıyı kapatır. Karadeniz’in serin soluğu, Geceyi yumuşak bir renge boyar, Irmakta kırılan her küçük parıltı, Dilimde kalmış söze benzer. Ayrılık vakti yollar uzar, Kaya tepeleri geride küçülür, Ama içimde açık duran bir kapı, Her düşte Amasya’ya götürür.