Antalya ile İlgili Şiirler

Güneş iner denize, turuncu bir iz kalır, Antalya’nın kalbinde sıcak bir yaz çalar. Taş sokaklardan geçer eski bir akşam sesi, Maviye yaslanır şehrin sessiz neşesi.

Kaleiçi’nde bir kapı, ardında nar çiçeği, Akdeniz’den yükselir günün serin esintisi. Antalya, avuçlarımda parlayan bir anı, Her dönüşte yeniden bulurum seni.

Sabah, portakal kokusuyla açar perdeleri, Deniz kıyısında parlar martıların kanadı. Kaleiçi’nin taşları güneşi sessizce toplar, Şehir, mavi bir düş gibi uzatır kollarını. Akşam olunca kıyıda lambalar yanar, Uzakta dağlar mora çalan bir örtü giyer. Antalya’nın adı içimde yumuşakça kalır, Bir yaz mevsimi gibi gönlüme yerleşir.

Kıyıya vuran dalga anlatır eski günü, Sahil boyunca yürür çocukların gülüşü. Güneş, beyaz evlerin duvarında gezinir, Mavilik sarar şehrin bütün görüntüsünü. Dar bir geçitte tarih dokunur omzuma, Kaleiçi, zamanın sakladığı bir sandık. Antalya deyince içimde ışık çoğalır, Memleket dediğim yer, böyle sıcak artık.

Bir sabah serinliği düşer palmiye gölgelerine, Kuşlar uyanır, deniz gümüşe döner. Antalya, kıyısında sakladığı ışıkla Yeni bir günün kapısını aralar. Kaleiçi’nde taş duvarlar konuşur, Her köşede başka bir zaman belirir. Ahşap cumbalardan sarkan çiçekler, Geçmişi bugünün sesine bağlar. Akşam, falezlerin üstüne ağır ağır iner, Ufuk kızıl bir örtüyle kapanır. Şehrin kalbinde kalan bu güzel manzara, Uzaklara gitsem de beni çağırır.

Akdeniz sabahında tuzlu bir koku var, Kıyı boyunca uzanır aydınlık. Dalgalar, kayalara çarpa çarpa Şehrin ritmini kurar usulca. Bir sokak başında turunç dalları, Bir meydanda eski taşların gölgesi. Antalya, her adımda başka bir yüzünü Gülümseyerek gösterir insana. Geceye dönerken gökyüzü yavaşlar, Işıklar suyun üzerinde titrer. Bu şehir, kalbimde açık kalan Renkli bir pencere gibi bekler.

Gün doğarken denizden gelen serinlik, Çatıların üstüne ince bir örtü serer. Palmiyeler, rüzgârın elinde sallanır, Antalya sessizce güne başlar. Kaleiçi’nin kıvrılan yollarında Taşlara sinmiş ayak izleri vardır. Bir çeşme başında duran zaman, Eski hikâyeleri yeniden anlatır. Öğle vakti kıyılar ışıkla parlar, Tekneler ufukta küçük birer nokta. Akdeniz, sonsuz maviliğiyle İçimde genişleyen bir ferahlıktır. Akşamın kızılı falezlere vurunca Şehir başka bir renge bürünür. Antalya’dan ayrılan her yolcu, Yanında biraz gün batımı götürür.

Nar ağaçları çiçeklenirken Sokaklara baharın sesi yayılır. Deniz, kıyıya usulca sokulur, Güneş pencerelerde çoğalır. Eski evlerin ahşap yüzünde Yılların bıraktığı ince çizgiler. Kaleiçi, dar geçitleriyle İnsanı geçmişe doğru yürütür. Kumsalda ayak izleri belirir, Çocuklar köpüklere seslenir. Akdeniz kıyısı boyunca uzanan gün, Neşeyi ufka kadar taşır. Gece serinliği şehri sarınca Lambalar suya yıldız bırakır. Antalya, içimde sakladığım Uzun ve güzel bir yaz olur.

Sabahın ilk rengi dağlara vurur, Deniz, uykusundan mavi kalkar. Narenciye bahçelerinde ince bir koku, Şehrin üstüne kanat gibi konar. Kaleiçi’nde açılır eski dükkânlar, Taş duvarlarda güneş dolaşır. Bir kapı aralığından yükselen ses, Sokağın geçmişine karışır. Akdeniz kıyısında köpükler parlar, Balıkçı tekneleri halat çözer. Ufukta ağır ağır büyüyen ışık, İnsanın içindeki yorgunluğu çözer. Falezlerin altında uzanan koylar, Gizli bir masalın sayfalarıdır. Antalya, her mevsim başka bir renkle Kalbe dokunan canlı bir hatıradır. Gün bitip gölgeler uzadığında Şehir, akşamın dinginliğini giyer. Buradan geçen herkesin içinde Bir parça mavi, bir parça güneş büyür.

Bir yaz sabahı çıktım yola, Camda titreşti denizin parıltısı. Dağların ardında bekliyordu şehir, Güneşle yıkanmış ilk bakışıyla. Sahilde yürürken martılar döndü, Kumda iz bıraktı ayaklarım. Akdeniz’in tuzlu rüzgârında Unuttum içimdeki bütün ağırlıkları. Kaleiçi’nde zaman yavaşladı, Cumbalar gölge verdi dar sokağa. Her taşın altında başka bir öykü, Her pencerede çiçekli bir dünya. Öğleden sonra deniz koyulaştı, Uzak tepeler mora büründü. Antalya’nın sıcak sesi, kalabalık içinde Bana çocukluğumu hatırlattı. Dönüş vakti gökyüzü kızardı, Kıyıda son ışıklar kaldı. Bu şehirden ayrılırken anladım: Bazı yerler insanın içinde yaşar.