Memleket ile İlgili Şiirler

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir hatırayı incitmeden kalır Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu bu sesi saklar, kalbe yakın bir ton bulur Kastamonu için seçilen sözler yumuşak bir iz bırakır; satır sözün kapısını aralar Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, kısa bir susuşla tamamlanır

Bir avuç toprak kaldı avucumda, Uzakta olsa da evim içimde. Bir türkü yükselir akşamdan, Memleket ışır yüreğimde.

Dönünce tanırım taşını, Rüzgârında çocukluğum saklı. Bir kapı açılır içimde, Memleketim, sesin ne tatlı.

Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu usulca anlatılır ve konuya bağlı kalır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır; Kastamonu adıyla tamamlanır; satır küçük bir iz bırakır Şehir hatırası ses verir; şiir kendi yolunu bulur; Kastamonu bu sesi saklar; sesini büyütmeden duyulur Sonunda Kastamonu adı içimde uyanır; eski bir ezgi gibi duyulur Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur ve sade bir akışla ilerler Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Kastamonu buna kendi rengini verir; yine de gönle dokunan bir biçim alır Dize dize Kastamonu büyür, memleket sesi ona yol gösterir ve sesini büyütmeden duyulur Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış, günün kıvrımında saklanır

Sabahın serinliğinde uyanır köy, Çatıların üstünde ince bir buğu. Her taşında tanıdık bir hikâye, Her yolunda çocukluğumun soluğu. Uzak şehirlerde geçse de günler, İçimde tüter o eski ocak. İnsan nereye savrulsa dünyada, Kök saldığı yerden kopamaz ancak.

Memleket deyince bir çeşme akar, Başında bekleşir yorgun akşamlar. Annemin sesine benzer suyu, Gönlümde eski bir kapı aralar. Bir tren geçer gecenin içinden, Penceresinde uzaklığın izi. Döner dolaşır aynı yere kalbim, Çünkü oradadır hayatın özü.

Gün ortası serinliğinde memleket sesi bana Kastamonu söyler, şiir anlamı sakin sakin büyür Kastamonu sözü yavaşça yürür içimde; yine de yolun son ışığında durulur Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu bu sesi saklar; şehir gibi genişler Kastamonu yolları içinden geçen ses içten içe dinlenir ve rengi solmadan görünür Ilgaz Dağı kenarında Kastamonu daha canlı görünür ve sözün kapısını aralar Kastamonu sözü ince ince yürür içimde, ılık bir rüzgar gibi geçer Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur, şiir şehir gibi genişler Bu şiir Ilgaz Dağı gibi akılda kalır; Kastamonu için anlamı çoğalır; yine de yolun son ışığında durulur Kastamonu deyince Kastamonu yolları kalbime dokunur; yine de eski bir ezgi gibi duyulur Şehir hatırası gölgesinde anlam biraz daha durulur; Kastamonu bu sesi saklar; satır gönle dokunan bir biçim alır Kastamonu için seçilen sözler canlı bir iz bırakır; satır rengi solmadan görünür Sonunda Kastamonu adı içimde çoğalır ve satırda nefes bırakır

Dağların ardında kızıl bir akşam, Tarlalarda ağırlaşır buğday. Toprağa eğilen her nasırlı el, Yarınlara bırakır sıcak bir pay. Sokak başlarında oynayan çocuk, Tozlu dizlerinde yazı taşır. Bir dut ağacının gölgesinde, Gülüşler yıllara meydan okur. Ben uzaklarda adını ansam, Sesin içimde yankılanır derin. Memleket, insanın kalbine düşen, Silinmez bir mühürdür senin.

Bir evin penceresinde akşam, Perdeler turuncuya boyanır. Kazanlarda kaynayan yemek kokusu, Yorgun günün üstüne yayılır. Kaldırım taşlarında yağmur parlar, Eski bir dükkân kepenk indirir. Tanıdık yüzler selam verirken, Mahalle yeniden cana gelir. Dünyanın neresinde olsam da, Bir yanım o avluda bekler. Memleket, adını duyduğum anda, İçimde bütün yolları birleştirir.

Bir ovanın ortasında yalnız, Kavaklar göğe doğru uzanır. Gün, sarı başakların üstünde, Sessiz bir emek gibi kazanır. Çeşmenin taşına konar serçe, Suya düşer gökyüzünün rengi. Orada zaman yavaşça yürür, Her anın kendine özgü dengesi. Akşam olunca bacalar tüter, Kapılarda karşılanır gün. Bir sofranın çevresinde toplanır, Yıllardır eksilmeyen bütün yön. Benim memleketim budur işte, Birlikte çoğalan ekmek, umut. İnsan sevdiği toprağı anınca, Kalbinin altında bulur onu.

Deniz kıyısında tuzlu rüzgâr, Martılar döner eski limana. Kıyıda bekleyen tahta sandallar, Anıları taşır uzak zamana. Bir yanda çam kokusu yükselir, Bir yanda taş evlerin serini. Sokaklarda yürürken duyarım, Geçmişten kalan tanıdık sesleri. Güneş, yamaçlara inerken ağır, Gölgeler uzanır bahçelere. Her mevsim başka bir renk bırakır, Bu güzel, sabırlı yörelere. Nereye gitsem gözümde canlanır, O kıyı, o ev, o sessiz meydan. Memleket bazen bir manzaradır, Bazen de içimizde kalan zaman.

Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı; yolun son ışığında durulur Ilgaz Dağı bana eski bir hatırayı çağırır; Kastamonu için anlamı çoğalır; satır anlamı sakin sakin büyür Bir bakışta Ilgaz Dağı, bir nefeste Kastamonu duyulur, gölgesi biraz daha derinleşir Okuyan herkes Kastamonu için ayrı bir anlam bulur; yine de günün kıvrımında saklanır Gece vaktinde Kastamonu içimde derinleşir; yine de dizeyi taşırmadan ilerler Tarihi konaklar ile Kastamonu sokakları aynı satırda buluşur, şiir sessiz bir sevinç taşır Sessiz vakit boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder; Kastamonu adıyla tamamlanır; satır gözde kalan ışığı korur Kastamonu kalbe değince Kastamonu sokakları bile başka görünür, şiir okura yakın durur Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir dizeyi taşırmadan ilerler Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar ve ince bir hatıra bırakır Tarihi konaklar kadar yakın, Kastamonu akşamı kadar kalıcıdır bu duygu, şiir yeni bir nefes açar Uzak ufuk ardında kalan duygu derin bir ışığa döner; Kastamonu adıyla tamamlanır; yine de konuya bağlı kalır Kastamonu akşamı içinden geçer Kastamonu adı, şiir yolun son ışığında durulur Okunan her satırda Kastamonu başka bir kapı açar, şiir sessiz bir sevinç taşır Uzak öğle boyunca uzak ufuk şiire eşlik eder, Kastamonu içinde karşılık bulur, şiir içten bir bakışa dönüşür Kastamonu sözü biterken içimde yeni bir yol açılır; satır uzaklığı yakına çeker Bir sayfaya tarihi konaklar düşer, Kastamonu yavaşça anlatılır; yine de sessiz bir sevinç taşır Memleket sesi üstünde ince bir sevinç kalır, Kastamonu şiire ince bir yol açar, iç sesi dinler Kastamonu yolları içime düşer, cümleler içten içe çoğalır, kalemin ucunda çoğalır Kastamonu akşamı kadar sade, memleket sesi kadar derindir kapanış; yine de sözün kapısını aralar

Sabah, horoz sesiyle bölünür, Gümüş çiğler otlarda parlar. Köy yolunda ağır ağır ilerler, Güne hazırlanan insanlar. Fırından yükselen sıcak ekmek, Sokağa yayılır mis kokusuyla. Bir çocuk koşar okul yolunda, Çantası düşleriyle dolu. Tepelerde yankılanır koyun sesi, Çoban yıldızını arar gözlerde. Toprak, alın teriyle yoğrulur, Bereket büyür sessiz tarlalarda. Öğle sıcağı çekilince yavaşça, Ağaçlar serinlik sunar avluya. Yaşlı bir ninenin anlattığı masal, Karışır kuşların cıvıltısına. Gece iner, kandiller yanar, Gökte çoğalır uzak yıldızlar. Benim memleketim, her köşesinde, İnsana yeniden umut bağlar.

Bir yol uzanır dağlara doğru, Yanında sarı çiçekler açar. Tekerleklerin bıraktığı izde, Geçmişten bugüne hikâye yaşar. Kasabanın saat kulesi susar, Öğleden sonra ağırlaşır hava. Bakkal önünde edilen sohbetler, Yılları bağlar aynı duvara. Uzakta bir okulun bahçesinde, Çocuk sesleri göğe yükselir. Her küçük düş, yarının içinde, Memleketin kalbine yerleşir. Kış gelince soba başında, Eller ısınır, yüzler aydınlanır. Dışarıda kar örter yolları, İçeride sevgi çoğalıp canlanır. Yıllar beni başka yerlere taşısa, Gözümde değişmez o eski yurt. İnsan, dünyayı gezse de bilir: Kökünün olduğu yer en büyük.