Şehrin İçinden Geçerken

Kalabalık omuzlar taşıyor akşamı Vitrinlerde bölünmüş yüzler var Bir otobüs, yorgun bir nehir gibi Karanlığa doğru ağır ağır akar Ben yürürüm, cebimde yarım bir cümle Kime ait olduğu bilinmeyen bir ses Şehir büyür, insan küçülür bazen Yine de kalır içimizde bir nefes