Sessizliğin Kıyısında

Akşam, eski bir pencerenin camında Yavaşça sönen bir ışık gibi durur. Kimse sormaz içimizde kalanları, Sessizlik kendi adını bulur. Uzakta bir tren geçer, ağır ve solgun, Raylarda bölünür gecenin sesi. Ben, unutulmuş bir mektup gibi Beklerim dönmeyen bir nefesi.