Sisli Sokağın Sabahı

Sis çökerken taşlara, şehir uyanır ağır, Bir pencerede solgun ışık, bir kapıda eski çağrı. Kaldırımda küçük adımlar, ekmek kokusuna varır, Günün ilk sözü sessizce yoksul evlere akar. Bir çocuk göğe bakar, bacalar duman içinde, Uzakta çanlar çalar, umut ince bir biçimde. Şehir ne kadar soğuksa, insan o kadar yakın; Bir el uzanır karanlığa, sabah olur ansızın.