Tekirdağ ile İlgili Şiirler

Marmara’ya eğilir akşamın bakışı Kıyıda tuz, uzakta bir yelken Bağlardan yükselir olgun bir koku Tekirdağ kalır içimde, sessiz ve erken

Bir vapur düdüğü böler akşamı Kaldırımda gölgeler uzar Üzüm dalları anlatır yazı Tekirdağ, gönlümde ışıkla yaşar

Sabah iner denizin mavi omzuna Balıkçı ağlarını toplar ağır ağır Bir şehir uyanır ekmek kokusuna Kıyı boyunca yeni düşler çağırır Bağ yolunda sarı bir toz yükselir Güneş tanelere dokunur usulca Tekirdağ adı içimde belirir Memleket olur bir avuç manzara

Rüzgâr geçer eski evlerin önünden Pencerelerde günün son sıcaklığı Marmara parlar taş duvarların üstünde Şehir saklar çocukluğun uzaklığını Sonbahar bağlara mor bir örtü serer Sepetlerde toplanır bereketli emek Tekirdağ’da her yol denize değer Her dönüşte büyür içimdeki özlem

Kıyıya vuran köpükler söyler Günün yorgunluğunu alan bir türkü Martılar gökyüzünde döner Ufukta dinlenir denizin ürküsü Çarşıdan geçerken renklenir sesler Bir dükkân önünde çay buharı Sokaklara siner tanıdık nefesler Şehir taşır geçmişten kalan baharı Bağlarda akşam serinliği başlar Toprak, yaprak ve emek kokar Tekirdağ, insanın kalbine yaklaşır Uzakta olsan bile seni çağırır

Marmara’nın kıyısında ince bir çizgi Güneş suya bakır renkler bırakır Bir çocuk cebinde deniz kabuğu gizli Dalgalar kıyıda eski masallar anlatır Yamaçlarda bağlar sessizce bekler Asmanın gölgesinde dinlenir öğle Her mevsim başka bir yüz gösterir Tekirdağ, değişse de kalır gönülde Akşam olunca lambalar yanar Evlerde sofralar kurulur birer birer Şehrin kalbinde sıcaklık çoğalır Bu güzel isim anılınca içim güler

Denizden gelen serinlik vurur yüzüme Kıyıda taşlar gün boyu ısınmıştır Bir tekne süzülür mavi gözüme Şehrin üstüne akşam ışığı sinmiştir Yol kıvrılır bağların arasından Yapraklarda yazın izi görünür Emek yükselir toprağın kokusundan Her salkımda yeni bir sevinç büyür Sokaklarda ayak sesleri çoğalır Fırınlardan sıcak ekmek yayılır Bir pencere ardında perde aralanır Gece, Tekirdağ’a yumuşakça sarılır Nereye gitsem yanımda bu şehir Bir kıyı çizgisi, bir tanıdık ezgi Marmara kadar açık, bağlar kadar derin Tekirdağ diye atar içimdeki sevgi

Sabahın pembesi düşer denize Kıyıdaki tekneler uykudan kalkar Çay kokusu karışır rüzgâra, sese Yeni gün evlerin kapısını çalar Yamaçlarda asmalar güneşi toplar Toprakta sabır, ellerde alın teri Mevsim dönünce bağlar renklenir Bir şehrin bereketidir gördüğüm her biri Eski bir duvar gölgesinde dururum Geçmişten bir ses dokunur omzuma Tekirdağ’ı düşündükçe huzur bulurum Marmara parlar içimin kıyısında Gün biter, gökyüzü mora boyanır Uzakta bir ışık suya vurur Bu şehir hatıramda yeniden uyanır Adını anınca kalbim doğrulur

Marmara sabahı sessizce açılır Ufukta ince bir altınlık belirir Kıyıdaki taşlara su değip saçılır Tekirdağ yeni güne umutla girer Balıkçıların ellerinde ağların izi Denizden dönen teknelerde bereket Her evde paylaşılır günün rızkı Küçük sevinçlerle güzelleşir hayat Bağ yollarında yaz ağır ağır yürür Asmalar gölgelerini toprağa serer Bir salkımda güneş, bir yaprakta ömür Emekle güzelleşir yamaçlar ve evler Öğleden sonra sokaklar serinler Dükkân önlerinde sohbet uzar Kıyıya doğru gölgeler eğilir Şehrin kalbinde tanıdık sesler var Gece, denizin üstüne yıldız dizer Uzak ışıklar suyla birlikte titrer Tekirdağ içimde bir türkü söyler Memleket dediğim yer böyle güzelleşir

Bir gün yeniden kıyına varırım Ayaklarım tanır taşlı yolları Marmara’ya karşı uzun uzun dururum Rüzgâr anlatır bende kalan anıları Çocukluğun sesi çınlar yokuşlarda Bir top, bir uçurtma, açık gökyüzü Akşam kızıllığı iner çatılara Şehir sarar geçmişin sıcak yüzünü Bağ bozumu vakti renklenir yamaçlar Sepetler dolarken şenlenir eller Üzüm kokusuyla derinleşir akşamlar Bereketli türküler yükselir evlerden Kış gelince kıyı daha başka susar Dalgalar taşlara ağır sözler söyler Sis içinden bir kuş kanatlanır Tekirdağ yine kendi ışığını bekler Mevsimler geçse de eksilmez bağım Deniz, sokak ve toprak aynı yerde Adını taşıyan her güzel çağrıyla Bu şehir büyür içimde, her seferinde