Yaşamak ile İlgili Şiirler

Sabah, avuçlarımda ısınan bir ekmekti Dünya, kapımda bekleyen mavi bir haberdi Bir adım attım; gökyüzü genişledi Yaşamak, içimde açılan küçük bir bahçeydi

Kırık saat yine de zamanı gösterdi Penceremde kuşlar yeni bir gün çizdi İnsan, düştüğü yerden adını öğrenir Ve her nefeste kendine yeniden yetişir

Toprağa değdi çıplak ayaklarım Serin bir sabah geçti omuzlarımdan Dün dediğim şey uzak bir taş oldu Bugün, avucumda parlayan sudan Bir çocuğun gülüşü sardı sokağı Fırından yükseldi sıcak ekmek kokusu Hayat, büyük sözler istemeden de Kalbime bıraktı en sade duyguyu

Bazen yol uzar, dizler yorulur Sis çöker, yönler birbirine karışır Yine de uzakta yanan tek ışık İnsana yürümek için güç taşır Dost bir ses değince suskunluğuma Karanlık çekilir duvarlarımdan Yaşamak, paylaşınca çoğalan Sessiz bir armağandır ellerimizde

Gün, perdelerin arasından süzüldü Masada yarım kalmış bir mektup vardı Dünya, bütün eksiklerine rağmen Beni dışarı çağıran bir kapıydı Yokuşlar çıktı karşıma, durmadım Her taş ayağımda başka bir iz bıraktı İnsan bazen ilerlediğini Sadece geriye baktığında anlardı Akşam, çatılara bakır renk serpti Yorgunluğum usulca omzuma kondu Ben yine de şükrettim içimden Çünkü kalbim hâlâ dünyaya açıktı

Bir nehir gibi geçtim günlerden Kimi kıyılar sessiz, kimi taşlıydı Suyun bildiği tek şey akmaktı Benim öğrendiğim de vazgeçmemekti Bir kapı kapandı, başka bir kapı İçinde hiç tanımadığım ışıklar vardı Kayıplar, yolun kenarında duran Bana kendimi anlatan aynalardı Şimdi rüzgâr saçlarımı dağıtıyor Uzakta akşamın morluğu büyüyor Hayat, tamamlanmış bir resim değil Her sabah yeni bir renk istiyor

İlk ışık değdi eski duvara Tozlu odada uyandı eşyalar Bir zaman sandığım ağır sessizlik Meğer yeni başlangıçlara varmış Sokağa çıktım, şehir nefes aldı Kaldırımlarda aceleci adımlar Her yüz, kendi gizli hikâyesiyle Günü taşıyordu uzaklara Bir dost eli buldu ellerimi Söz gerekmedi, sustuk yan yana İnsan bazen en derin cevabı Paylaşılan sessizlikte duyar Gece inerken içim hafifledi Yıldızlar çoğaldı damların üstünde Yaşamak, bitmeyen bir şarkı değil Her susuşta yeniden kurulan cümleydi

Yağmur, camda ince yollar çizdi Kentin gürültüsü geride kaldı Bir fincanın yükselen buğusunda Bugünün telaşı yavaşça dindi Sonra eski bir fotoğraf buldum Kenarları kıvrılmış, rengi solgundu Geçmiş, kapısını çalmadan gelip İçimde uzun süre oturdu Sokağın başında bir kedi uyandı Güneş, sırtına sarı bir örtü serdi Küçük şeyler öğretti yeniden Mutluluğun nasıl büyüdüğünü Akşamı karşılayan göğe baktım Eksiklerimle barıştım o anda İnsan, kendine yer açabildiğinde Dünya da genişliyordu yanında

Bir sabah yola çıktım erkenden Ayakkabımda gece, gözümde aydınlık Arkamda kalan bütün korkular Uzak bir istasyonda kaldı artık Tarlalar uzandı iki yanımda Başaklar rüzgârla eğilip kalktı Toprak, sabrın eski dilinde Bana beklemenin gücünü anlattı Öğle vakti bir çeşmeye vardım Su, avuçlarımda serin bir türküydü Susuzluk yalnız boğazda değilmiş Bunu o berrak anda öğrendim Bir köy evinde paylaşıldı ekmek Yabancı yüzler sıcaklığa dönüştü İnsan, kapısını açtığı kişide Kendi yalnızlığını da büyütürdü Akşam dönüş yolunu gösterdi Ufuk kızıl, adımlarım sakindi Hayatın en büyük armağanı belki Kendi kalbine dönebilmekti

Kışın ortasında filiz gördüm Çatlamış toprağın ince yerinde Bunca soğuğa rağmen yeşeren şey Bir umudun adıydı gözlerimde Günler ağır geçti, kabul ettim Her yara hemen kapanmıyordu Sabır, sessiz çalışan bir usta gibi İçimde yeni duvarlar örüyordu Bir mektup geldi yıllar sonra Mürekkebi solmuş, duygusu tazeydi Bazı bağlar uzaklıkla kopmuyor Zaman onları daha derin işliyordu Şehrin kalabalığına karıştım Binlerce ses birbirine değdi Kendimi ararken anladım ki İnsan, başkalarının hayatında da büyürdü Gece sonunda lambamı yaktım Pencereye sakin bir gölge düştü Yarın ne getirirse getirsin Ben, bugünü yaşamış olmanın huzurundaydım