Adalet ile İlgili Şiirler

Bir terazinin sessiz diliyle Ölçülür insanın sözü; Hak yerini bulduğunda Aydınlanır herkesin yüzü.

Karanlıkta kalan hakkı Bir vicdan ışığı bulur; Doğru için duran yürek En ağır kapıyı açar.

Bir çocuğun gözlerinde Eşit bir sabah büyüsün; Kimse eksik kalmasın diye İyilik sesini yükseltsin. Hak, yalnız güçlüye değil, Sessiz kalana da değsin; Dünya adil bir yer olsun, İnsan insana el versin.

Bir yol ayrımında durdum, İki ses çağırdı beni; Biri kolay olanı söyledi, Biri doğru bildiğimi. Seçtim hakkın tarafını, Bedeli ağır olsa bile; Vicdan rahat uyuyorsa Gün doğar içimde yine.

Adalet bir kapı değil, Herkese açık bir meydan; Orada kimse üstün değil, Kimse de kalmaz kenarda. Bir el uzanır düşene, Bir söz savunur susanı; Eşitlik kök salar böyle, İnsan onurunun yanı. Gecikse de haklı hüküm, Umudunu yitirmez halk; Doğruya emek verenlerin Yolunda çoğalır ışık.

Bir teraziyi taşırım Kalbimin en derininde; Ne kin ağır bassın diye, Ne korku hükmetsin dilime. Haksızlığa susmak bazen Duvar örer mazlumlara; Bir cesur cümle yıkabilir Yıllanmış bütün taşları. Adil olan el uzatır, Payını gözetir herkesin; Böylece aynı gökyüzünde Güvenle büyür nefesimiz.

Toprağa düşen her tohum Aynı yağmuru bekliyor; Birinin hakkı çalınırsa Bütün bahçe eksiliyor. Bir sofrada bölüşülen ekmek Daha bereketli olur; Payını alan her insan Geleceğe umut bulur. Kimsesizin yanında durmak, Güçsüzü ezdirmemektir; Adalet, kuru bir söz değil, Yaşayan bir emektir. Gün gelir perde aralanır, Gerçek çıkar meydana; Hak için yürüyen adımlar İz bırakır yarınlara.

Bir meydanda farklı sesler Aynı göğe yükseliyor; Dinleyen kulak çoğaldıkça Kırgınlıklar çözülüyor. Kimse doğduğu yer yüzünden Eksik sayılmasın artık; İnsan olmak yeter bize, Onur olsun ortak varlık. Karar veren eller önce Kendi kalbine baksınlar; Başkasının acısını duyup Öyle hüküm kursunlar. Adaletin kurduğu yerde Korku yavaşça çekilir; Güven, taş taş örülen bir Köprü gibi yükselir.

Bir gün bütün sokaklarda Aynı umut dolaşacak; Haksızlıktan yorulan dünya Yeni bir sözle soluklanacak. Çocuklar korkmadan sorsun, Büyükler dürüstçe yanıtlasın; Hiçbir hak kapıda kalmasın, Her insan değerle anılsın. Bir mahkeme sessizleşirken Vicdan konuşsun derinden; Kanun, insanı koruduğunda Anlam bulsun yerinde. Paylaşmak yalnız vermek değil, Başkasıyla eşit durmaktır; Adil bir kalbin attığı yer Karanlığa karşı yurttur. Yol uzun, bekleyiş zorsa İnanç yine diri kalsın; Hak arayan her temiz adım Yarının kapısını açsın.

Şehrin gürültüsü içinde Bir soru kaldı havada: Kimin sesi duyuluyor, Kim unutuluyor bu sırada? Cevap, birbirine bakan İki insanın gözünde; Adalet başlar çoğu zaman Küçük bir dürüstlükle. Bir işçinin alın teri, Bir annenin bekleyişi, Bir öğrencinin düşleri de Hak eder eşit güneşi. Kırılan terazileri Sabırla yeniden kurarız; Yanlışa ortak olmayıp Doğruya omuz veririz. Sonunda geniş bir ufukta Aynı renge döner yollar; Hak gözeten insanların Ardında aydınlık kalır.