Uşak ile İlgili Şiirler

Ege’den esen yel değdi taş evlerin yüzüne Uşak, akşam kızıllığını sakladı gözlerine Bir halı motifi gibi renk verdi sessizliğe Adın kaldı içimde, günün son ezgisinde

Çarşıdan geçerken duyulur eski bir telaş Renk renk ipliklerde uyanır nice nakış Kanyonun ufkunda gökyüzü genişler Uşak, hatıralarımda usulca güzelleşir

Sabah, tepelerin ardından bakır bir kapı açar Uşak’ın taş yollarında yeni bir gün parlar Ulubey Kanyonu, bulutlara derin bir pencere Rüzgâr iner kayalardan, serinlik dolar kente Bir evin eşiğinde emek kokar yün ipliği Renkler yan yana dizer geçmişin bilgeliğini Sokak lambaları yanar, akşam olur ağır ağır Uşak’ın adı kalır, gönülde sıcak bir diyar

Halı tezgâhlarında sabırla örülür zaman Her düğümde bir anı, her renkte başka bir can Ege güneşi vurunca pencerelerin camına Uşak, sessiz bir türkü bırakır insanın yanına Kanyonun kıyısında durup göğe dalarım Aşağıda uzanan boşlukla kendimi sınarım Dönüşte dar sokaklar karşılar beni yine Şehir, eski bir dost gibi dokunur kalbime

Uşak’ta sabah erken, avlulara ışık iner Fırınlardan yükselen koku mahalleyi sarar Ege’nin yumuşak sesi çatıların üstünde gezinir Gün, tanıdık bir yüzle kapımızı çalar Ulubey Kanyonu uzakta, göğe açılmış bir kitap Kayalarında çağların sessiz izleri uyur Bakışım derinlere indikçe çoğalır içimde cevap Rüzgâr, uzak yamaçlardan eski masallar taşır Bir tezgahta renkler buluşur, sabırla yan yana Kırmızı, lacivert, sarı; hepsi emekten doğar Uşak’ın güzelliği saklanmaz yalnızca manzarada İnsan eli değen her yerde yeniden parlar

Akşam serinliği inerken meydanın taşlarına Kepenkler yavaşça kapanır, sesler azalır Bir çocuk kahkahası karışır sokak lambalarına Şehir, geceye hazırlanırken daha da güzelleşir Halıların üstünde yürür sanki eski zamanlar İnce motifler, büyükannelerden kalan bir dil Her renk, uzak bir mevsimin kapısını aralar Her desen, sabırla büyütülmüş sessiz bir şiir Kanyon boyunca uzanan gölgeler morlaşır Gökte ilk yıldız belirir, tepeler susar Uşak, uzaklarda olsa bile kalbe yaklaşır Bir memleket duygusu gibi içimizde yaşar

Güneş doğar, ovaya altın bir çizgi çeker Çınarların altında serinler sabah vakti Uşak’ın her köşesi başka bir hikâye söyler Taş duvarlar korur yılların emanetini Ulubey’in uçurumunda gökyüzü çoğalır Derinlikte yankılanır kartalın kanadı Kayalar, rüzgârla yüzyılları anlatır Manzara susar ama eksilmez anlamı Bir odada tezgâh kurulur, iplikler seçilir Usta eller renkleri birbirine bağlar Halıda açan çiçek, toprağın sesini verir Emek, sessizce şehrin adını yaşatır Akşam olunca sokaklara amber düşer Pencerelerde ışık, avlularda huzur belirir Uşak’tan ayrılanın içinde bir kapı açık kalır Dönmek, bazen özlemin en güzel biçimidir

Ege’nin kıyısından değil belki, ama ruhundan gelir Uşak’ın sabahında tuzlu olmayan bir ferahlık Dağların ardında saklanan güneş şehre değinir Her adımda sade, derin bir yakınlık Eski çarşıda bakır sesleri birbirine karışır Dükkân önlerinde sohbet uzar, zaman yavaşlar Bir selam, bütün günün rengini değiştirir Şehrin kalbi küçük ayrıntılarla çarpar Ulubey Kanyonu’na varınca sözler azalır Ufuk, gözlerin taşıyamayacağı kadar geniştir Aşağıda kıvrılan toprak, yukarıda sonsuzluk kalır İnsan, kendi içindeki boşluğu da görür Sonra yollar yeniden evlere doğru uzanır Bir halının motifinde kente ait iz bulunur Uşak, uzak bir yer değil, hatırlanan bir duygudur Adı anıldıkça içimizde ışık kurulur

Uşak sabahında ince bir ayaz vardır Kaldırımlara düşer dağların serin soluğu Bir kahve ocağında ilk sohbet başlar Şehir, güne açar yüreğinin kapısını Ege’nin açık mavisi tepelerde gezinir Kuşlar, bağ yollarına gölgelerini bırakır Toprağın kokusuyla ağırlaşır nefesimiz Her mevsim burada başka bir renk takınır Ulubey Kanyonu, sessiz ve heybetli Kayalıklar zamana karşı dimdik durur Aşağıda küçülen yollar, yukarıda enginlik Bakana kendi içinden bir yol bulur Halı tezgâhında sabır düğüm düğüm işlenir Bir motifte bereket, bir çizgide sevda Renkler, ustaların parmaklarında dile gelir Geçmiş, yün ipliklerle ulaşır yarına Akşam iner, sokakların sesi tatlıca diner Pencerelerde aile sıcaklığı, damlarda kızıl ışık Uşak’tan geçen her yol bir iz bırakır Bu şehir, gönülde unutulmaz bir durak

Bir yolcu girer kente, yanında uzun yollar Uşak karşılar onu sessiz bir tebessümle Taş binalar, ağaçlar, gölgeli duvarlar Geçmişten bugüne uzanır aynı dille Pazarda renklenir sabahın telaşı Sesler yükselir, sonra rüzgârla dağılır Bir simit kokusu sarar dar geçitleri Günün neşesi küçük anlarda saklıdır Kilimlerde konuşur toprağın hatırası Kırmızıda ateş, mavide gök görünür Her motif, ellerden geçen bir miras Her ilmek, yeni bir ömre dokunur Kanyonun kenarında akşamı seyrederim Gölge uzar, kayalar bakır rengine bürünür Uzakta bir kuş geçer, dünya kısa süre susar İnsan, sonsuzluğa kendi kalbiyle yürür Gece yıldızları eski damların üstüne dizer Uşak, karanlıkta bile sıcaklığını korur Nereye gitsem bu şehir benimle gezer Bir isim değil yalnız; içimde yaşayan yurt