Bilecik ile İlgili Şiirler

Marmara’ya yaslanmış sakin bir şehir, Adını duyunca içim aydınlanır. Söğüt’ten yükselen eski bir nefesle, Bilecik, kalbimde yeniden canlanır.

Taş duvarlarda akşamın rengi, Bir çocuk gülüşünde memleket. Ertuğrul’dan kalan vakur hatırayla, Bilecik’te güzelleşir her niyet.

Marmara’dan süzülen serinlikle Sabah iner sessiz yamaçlara. Söğüt’ün gölgesinde tarih konuşur, Güneş dokunur eski taşlara. Ertuğrul’un adı bir emanet gibi Dolaşır evden eve, dilden dile. Bilecik, geçmişini incitmeden Bugününü taşır sevgiyle.

Bir çeşme başında durur zaman, Yolcular geçerken selam verir. Bilecik’in toprak kokusunda İnsanın içi memleketlenir. Söğüt’te akşam ağır ağır iner, Uzakta Marmara parlar ince. Ertuğrul hatırası yol gösterir, Şehir büyür gönlümün içinde.

Yokuşlardan aşağı inerken Pencerelerde gün ışığı var. Bilecik, sade bir tebessümle Her geleni kendine bağlar. Söğüt’ün toprağında kök salmış Bir tarih uyur sessizce. Ertuğrul’un bıraktığı iz, Bugüne ulaşır nefes nefese. Marmara’nın serin rüzgârı Dallar arasında türkü söyler. Bilecik adı anıldığında İçimde bir gurur yükselir.

Sabahın ilk sesiyle uyanır Çarşı, sokak ve eski meydan. Her taşında başka bir hikâye, Her yüzünde tanıdık bir zaman. Söğüt’te yapraklar kıpırdar, Tarih suskunluğunu bozar. Ertuğrul’dan kalan hatıra Yüreklerde yeni yollar açar. Akşam olunca şehir yavaşlar, Marmara’dan serinlik gelir. Bilecik, uzaklarda yaşayanın Özlemine sessizce yerleşir.

Bilecik’te sabah başka doğar, Çatılara altın bir renk serer. Dar sokaklar uykudan kalkarken Şehir, gününü sevinçle örer. Söğüt’ün kadim toprağında Bir başlangıcın sesi saklıdır. Ertuğrul hatırası gönüllerde Yıllar geçse de canlıdır. Marmara’nın esintisi gelir, Bahçelerde dallar salınır. Bir selam, bir sıcak ekmek kokusu, İnsanı yuvasına çağırır. Bilecik, geçmiş ve bugün arasında Güvenle kurar kendi köprüsünü. Adını söylemek bile yetiyor, Hatırlamaya memleket duygusunu.

Akşamın moru vurur tepelere, Sokak lambaları birer yıldız. Bilecik’in sessiz güzelliğinde Kalabalık düşüncelerimiz ıssız. Bir yanında Marmara’nın soluğu, Bir yanında ormanların serini. Şehir, doğayla el ele verip Saklar kendine özgü rengini. Söğüt’te yankılanan eski adım Bugünün çocuklarına ulaşır. Ertuğrul’dan kalan vakur miras Her yeni düşte tekrar buluşur. Gecenin koynunda bile şehir İçten içe ışığını korur. Bilecik’i bilen bir kalpte Özlem, sessiz bir çiçek olur.

Bir sabah yola çıktım erken, Sis örtmüştü uzaktaki dağı. Bilecik, yeşil yamaçlarıyla Karşıladı yolcunun sabahını. Sokaklarda ağır ağır yürürken Eski evler baktı ardından. Her pencerede bir hayat gördüm, Her kapıda sıcak bir insan. Söğüt’te toprağa eğilen rüzgâr Geçmişten bir haber taşıdı. Ertuğrul’un adı anılınca Gönlümde geniş bir kapı açıldı. Marmara’nın mavisi uzakta, Gökyüzüyle birleşti bir an. Şehir, doğanın sessiz dilinde Anlattı kendini usul usul o zaman. Dönüş vakti içimde kaldı Bilecik’in aydınlık izi. Nereye gitsem yanımda taşıdım Bu güzel şehrin temiz sevgisini.

Kış güneşi vurur taş evlere, Bacalar yükseltir ince duman. Bilecik, soğuğun ortasında bile Yüreğe bırakır ılık bir zaman. Çarşıda sesler birbirine karışır, Bir dükkânda çay demlenir. Gündelik hayatın küçük neşesi Şehrin ruhunda sessizce belirir. Söğüt yolu uzanır önümüzde, Ağaçlar göğe doğru çoğalır. Ertuğrul’dan kalan derin hatıra Her adımda yeniden anlam bulur. Marmara’dan esen akşam yeli Yorgun dalları hafifçe okşar. Bilecik’in dingin manzarası Uzakta kalan kalplere ulaşır. Bir gün yeniden dönerim diye İçimde saklarım bu şehri. Bilecik, adı anıldığında Memlekete dönüşür en güzel hâli.