Bolu ile İlgili Şiirler

Çam kokusu iner yola, Bolu parlar sabah gibi; Dağlar susar, göller dinler, Yurt sevgisi kalır diri.

Abant’ta su ürperirken, Ay düşer sessiz kıyıya; Bolu’nun serin nefesi, Değer uzak hatıraya.

Karlı dağın eteğinde Bir şehir uyanır ağır; Fırınlardan yükselen koku, Sokaklara sıcaklık yağar. Yedigöller renk renk parlar, Yaprak iner durgun suya; Bolu diye anılan sevda, Kök salar içimde uya.

Karadeniz’den gelen rüzgâr Çam dallarıyla konuşur; Bolu’nun yeşil yolları Her adımda içe dokunur. Abant kıyısında akşam Mor bir örtü serer göle; Bu şehirden kalan duygu, Sessizce yerleşir ömre.

Dağ başında ince sisler, Güneşle çözülür usul; Bolu’nun her patikasında Bir çocukluk bulur gönül. Yedigöller’in yaprağında Sonbaharın sesi vardır; Kızıl, sarı, bakır renkler Gözlerimde uzun kalır. Gece iner şehir üstüne, Pencerelerde ışık yanar; Memleketten söz açılınca İnsan kendine geri döner.

Abant Gölü aynasında Bulutların gölgesi var; Kıyısında duran insan İçindeki gürültüyü sarar. Karadeniz’in serinliği Yaylalardan geçip gelir; Bolu’nun temiz havası Yorgun kalbe umut verir. Bir yol çıkar ormanlardan, Uzaklarda akşam solar; Şehrin adı anıldıkça Eski dostluk yeniden doğar.

Sabah erken, dağlar mavi, Çiy taneli otlar parlar; Bolu’nun sessiz yüzünde Yeni günün izi doğar. Pazar yeri canlanırken Taze ekmek kokar evler; Şehrin sade telaşında Küçük sevinç büyür, serper. Yedigöller boyunca kuşlar Suyun üstünde iz bırakır; Her ağacın gölgesinde Başka bir mevsim uyanır. Akşam olur, yollar susar, Camda kızıl ışık kalır; Bolu diye atan kalpte Uzaklık da yakın kalır.

Kış, beyaz bir örtü serer Çatıların omuzlarına; Bolu, masal gibi iner Sessizleşen sokaklarına. İlkbaharda dere taşar, Kır çiçeklenir birdenbire; Toprak, yağmurla tazelenir, Umut yürür her seferde. Abant’ın durgun kıyısında Bir sandal düş kurar gece; Ay, suya gümüş bırakır, Kalp hafifler ince ince. Yaz geçerken çam kokusu Karışır serin havaya; Bu şehirden ayrılan kişi Dönmek ister her sabaha.

Bolu’da gün sisle başlar, Dağlar görünür, kaybolur; Uzaklardan gelen horoz Sessizliği bölüp yorulur. Şehir içi yavaşça dolar, Adımlar karışır taşa; Bir selamın sıcaklığıyla Sabah tutunur insana. Yedigöller’de su başında Yaprakların rengi değişir; Orman, kendi derin dilinde Her mevsimi ayrı söyler. Abant Gölü akşamında Kıyı pembeye bürünür; Suyun üzerinde tek bulut Uzun bir düşe sürünür. Karadeniz’den esen hava Çam tepelerini aşar; Bolu adı anılınca Memleket içimizde yaşar.

Bir yol uzanır Bolu’da, Sağında orman, solunda dağ; Virajları dönen araba Her köşede bulur bir çağ. Yayla evlerinin önünde Duman tüter ince ince; Toprak kokusu karışırken Gülümser insan kendince. Kışın karı pencerelerde Mavi bir sessizlik örer; Sobanın çevresinde anılar Eski günleri geri döner. Abant kıyısında sabah Kamışlara dokunur ışık; Gölün berrak yüzü söyler, Dünyada hâlâ huzur varmış. Yedigöller’den dönen yollar Akşamın rengine bürünür; Bolu, gönülde saklanan Bir türkü gibi sürdürülür.