Veda ile İlgili Şiirler

Kapıda kaldı elinin sıcaklığı, Sözler sustu, akşam ağırlaştı. Gidişin bir çizgi çekti zamana, Ben o çizgide seni uğurladım.

Bir tren sesi böldü geceyi, Adın kaldı boş peronda. Gözlerim uzaklara alıştı, Kalbim seni sakladı usulca.

Valizine sığmadı ortak günler, Bir fotoğraf kaldı masanın üstünde. Sen giderken şehir sustu bir an, Yağmur ince ince indi üstüme. Şimdi her sabah başka bir pencere, Aynı gökyüzüne bakıyor benimle. Veda dediğin bitiş değilmiş, Bir sesin sürmesiymiş içimde.

Son kez uzattın ellerini, Avuçlarımda kaldı kısa bir yaz. Ayrılık, dalından kopan yaprak gibi, Sessizdi ama izi biraz fazla. Yolun açık olsun, demedim; Boğazımda düğümlendi kelime. Bazen sevgi, kalmak yerine İyi dilek bırakır giderken bile.

Akşamın rengi solarken kıyıda, Bir sandal ayrıldı sessiz sudan. Adını söyledim dalgaların ardına, Cevap gelmedi uzak limandan. Birlikte büyüttüğümüz küçük şeyler, Raflarda hâlâ yerini koruyor. Saatler ilerliyor görünüşte, Fakat içimde bir mevsim duruyor. Gün gelir hafifler mi bu sızı, Bilmiyorum, bunu zaman bilir. Veda bazen kapanan bir kapı değil, İçeride yanan son lambadır.

Bahçede unutulmuş bir sandalye, Gölgesini akşama emanet etti. Seninle konuştuğum o sessiz saat, Duvarlarda uzun süre bekledi. Bir mektup yazdım, göndermedim hiç, Cümleler yolunu bulamadı. Kâğıdın beyazlığında anladım: Bazı vedalar söze sığmadı. Yine de içimde kırgınlık yok, Her ayrılık bir ders taşır. Gidenin ardında kalan kalp, Kendi ışığını yeniden arar.

Sabah erkenden çaldı kapı, Güneş daha doğmadan gittin. Birlikte sustuğumuz evde Duvarlara gölgeni bıraktın. Çekmecede eski bir anahtar, Masada yarım kalmış çay. Küçük eşyalar anlattı bana, Büyük ayrılıkların dağınık yanını. Yol boyunca baktım arkandan, Kaldırım taşları sayıldı tek tek. İnsan bazen birini uğurlarken Kendinden de eksiliyor demek. Şimdi rüzgâr perdeyi kaldırır, Oda yeniden nefes alır. Seni unutmak değil dileğim, Hatıranı incitmeden yaşamak.

Bir istasyon lambası altında Son konuşmamız kaldı aklımda. Ne çok şey vardı söyleyecek, Hepsi bekledi dudaklarımda. Sen başka bir yola döndün, Ben eski sokağa geri geldim. Adımlarım seni aramadı artık, Ama kalbime hükmedemedim. Günler, sararmış mektuplar gibi Yavaşça kapandı ellerimde. Bir gülüşün yankılandı sonra, İçimde açılan sessiz evde. Eğer bir gün anarsan beni, Kederle değil, iyilikle an. Çünkü bazı insanlar gider, Sevgi kalır; değişmez zamanla.

Gecenin son otobüsü kalktı, Camında yüzün küçüldü gittikçe. El salladım, görmedin belki, Bir şehir kaldı gözlerimde. Sana ait kitabın arasında Kurumuş bir kır çiçeği buldum. O günlerin narin tanığıydı, Dokunmaya bile kıyamadım. Kış geldi, sonra eridi karlar, Sokaklar yeni seslerle doldu. Ben her değişen mevsimde Ayrılığın başka yüzünü buldum. Ne suçladım seni ne kendimi, Yol ayrımları böyle olurmuş. Birlikte yürüyen iki kalp, Ayrı yönlere de doğarmış. Şimdi sana sessizce dileğim: Ömrün aydınlık kıyılara varsın. Benim payıma düşen bu veda, İçimde güzel bir anı kalsın.

Deniz çekildi akşamüstü, Kumda ayak izlerin kaldı. Bir zaman avuç avuç topladığımız Deniz kabukları sustu, dağıldı. Sen giderken gökyüzü açıktı, Bulut bile yüklenmedi güne. Ayrılığın en ağır tarafı, Güzel bir günün içine düşmesi. Yıllar sonra aynı kıyıya geldim, Dalgalar beni tanımadı. Fakat içimde saklı bir cümle O eski sesinden ayrılmadı. Artık beklemiyorum dönüşünü, Beklemek başka, sevmek başka. İnsan birini uğurladıktan sonra Kendine de yer açmalı dünyada. Kıyıda yürürken anladım bunu, Ufuk her gidişe rağmen geniş. Veda, kalbin kapısını kapatmak değil, Yeni bir sabaha çevirmekmiş.