Çanakkale ile İlgili Şiirler

Akşam, Boğaz üzerine bakır renk serer Marmara kıyısında adımlar yavaşlar Bir şehir, hatırasını göğsünde büyütür Çanakkale adı sessizce gururlaşır

Taş duvarlarda solmayan isimler Göğe yükselir ince bir selam gibi Şehitliklerin yanında deniz dinlenir Vatan sevgisi kalır dalga gibi

Martıların kanadında tuzlu bir sabah Kıyıya vurur uzak zamanların sesi Bir avuç toprakta büyür vatan duygusu Çanakkale, gönlümde sönmeyen nefes

Şehitlik yolunda çiçekler eğilir Rüzgâr, eski bir duayı taşır Boğazdan geçen her gemi bilir Bu kıyıda tarih uyanık yaşar

Boğazın kıyısında bir bayrak dalgalanır Marmara, sabaha mavi bir kapı açar Şehitlikler susar; taşlarda isimler konuşur Çanakkale, kalbimde ağırbaşlı bir ışık yakar

Güneş, sulara altın bırakır Kıyıdaki taşlar ısınır Çanakkale’yi düşünen insan İçinde uzak bir kapı bulur İsim isim konuşur toprak Sessizliğin derin yerinde Vatan dediğin büyük sevda Kök salar insanın içinde

Boğazın akıntısı durmaz Yüzyılları sürükler kıyıya Şehir, sabırla bakar suya Bir türkü bırakır akşama Şehitliklerde rüzgâr eser Çiçekler başını kaldırır Çanakkale’yi anan herkes Geleceğe daha sıkı sarılır

Kıyı boyunca uzar şehir Martılar göğe beyaz çizer Boğazın iki yakasında Bugünle dün yan yana gezer Bir servi gölgesinde durur Toprak, emanetini saklar Çanakkale’yi anan gönül İçinde bir bayrak taşır

Marmara’nın açık mavisi Liman ışığına karışır Boğazdan esen akşam yeli Eski nöbetleri hatırlatır Şehitliklerde çimen kokusu Göğe yükselir dua diye Bu şehir, kalıcı bir izdir Yol düşüren her kalbe

Gün doğarken Boğaz parlar Kıyıda uyanır eski izler Marmara’dan gelen serinlik Yüreğime memleket dizer Şehitliklere varan yolda Her adım başka bir anıdır Çanakkale’nin sessizliği Bazen en güçlü haykırıştır

Rüzgâr tepelerden iner Kuru otlar hışırdar yerde Şehitliklerin gölgesinde Saygı büyür her nefeste Boğazın iki yakasında Aynı göğe bakar şehir Geçmişin emanet ettiği Birlik duygusuyla dirilir Sabah yeniden belirir Kıyılar renklenir yavaşça Çanakkale’nin adı düşer Çocukların temiz diline

Limanın ucunda akşam Kızıl bir mendil sallıyor Marmara’nın uzaklığı Gözlerime ışık doluyor Taş yollar sessiz uzanır Serviler göğe yükselir Şehitliklerde her mevsim Aynı vakur duygu belirir Boğaz geçerken gemiler Sulara selam bırakır Çanakkale, dünün gücüyle Yarının yolunu aydınlatır

Kıyıda küçük bir çocuk Denizi avuçlamak ister Boğazın taşıdığı tarih Onun gözlerinde büyür Şehitliklere çıkan yolda Çiçekler rüzgârla eğilir Her isim, yurdun kalbinde Yıllar geçse de diridir Marmara akşamı iner Limanın sesleri azalır Çanakkale’yi seven gönül Bu toprakla yeniden var olur

Gökyüzü açık, su durgun Kıyıda tekneler sallanır Boğazın mavi çizgisinde Binlerce hatıra canlanır Bir taşın üstünde ad vardır Bir çiçeğin altında dua Şehitlikler anlatır bize Vatanın ne demek olduğunu Gece yıldızları serper Marmara kararır usulca Çanakkale, yüreğimizde Bir ömür sürer boyunca

Sabahın ilk vapuru geçer Suda gümüşten bir iz kalır Marmara’nın serin yüzü Şehrin alnına ışık çalar Yol, yeşil tepelerden iner Bir servi göğe nöbet tutar Şehitliklerin sessiz dili Gelen her kalbe dokunur Akşam çökerken kıyılara Uzakta kızarır ufuklar Çanakkale, geçmişten yarına Dimdik uzanan bir köprüdür

Uzakta bir vapur düdüğü Sabahı böler kıyıda Boğazın akışı sürer Anılarla aynı hızda Siperlerin sessiz yerinde Yaban çiçekleri açar Şehitlikler, unutulmaz Bir destanı kucaklar Marmara gün ışığında Geniş bir göğe dönüşür Şehrin her canlı köşesi Geçmişle bugün buluşur Akşam serinliği iner Adımlar yavaşlar yolda Çanakkale’nin kalbinde Barış büyür her solukta

Boğazın kıyı çizgisi Güneşle sarıya boyanır Martılar döner göklerde Şehir güne hazırlanır Bir anıtın önünde durup Başımızı eğeriz sessiz Şehitliklerin hatırası Kalbimizde daima diri Marmara akşamlarında Kıyı lambaları yanar Çanakkale’nin sokakları Eski günleri saklar Yarınlara bakan çocuk Elinde küçük bir bayrak Bu toprağın sevgisini Taşır dünyaya bırakmadan

Kıyıya vuran köpüklerde Sabahın sesi duyulur Boğaz, iki yaka arasında Mavi bir hikâye kurar Marmara’nın tuzlu soluğu Sokaklara serinlik verir Şehir, geçmişin izleriyle Bugüne umutla yürür Şehitliklerde servi dalları Göğe sabırla uzanır İsimleri okuyan kalpler Bir anda sessizce yanar Akşamın mor gölgesinde Uzak ışıklar titreşir Çanakkale’nin her taşında Yurt sevgisi yeşerir

Bir sandal ağır ağır Boğazın koynunda süzülür Kıyıdaki eski evler Güneşle yeniden görülür Marmara’dan gelen rüzgâr Pencerelerde dolaşır Şehrin canlı kalabalığı Tarihle yan yana yaşar Şehitliklere giden yol Çiğ taneleriyle parlar Toprağın derin sessizliği İnsana sorular sorar Günün son ışığı düşer Bayrağın kızıl yüzüne Çanakkale, emanetini Taşır yeni nesillere

Kıyıda başlayan sabah Boğaza doğru genişler Dalgaların ince sesi Eski günleri besler Marmara’nın tuz kokusu Şehrin havasına karışır Çanakkale, her adımda Başka bir yüzünü açar Şehitliklerin yanında Zaman sanki yavaş akar Bir ismin önünde duran Kalp, derin bir saygı duyar Uzak tepelerde rüzgâr Bayrağın rengini taşır Bu toprakta büyüyen çocuk Barışa umutla bakar Akşam, kıyıya inerken Boğaz laciverde döner Çanakkale’nin güçlü sesi Yıllar boyunca sürer

Gümüş bir çizgi uzanır Marmara’dan Boğaz’a Kıyıdaki her dalga Bir selam verir toprağa Şehir, sabah telaşıyla Pencerelerini açarken Tarih, sessiz bir konuk gibi Evlerin içinden geçer Şehitliklerde gölgeler Çam dallarına yaslanır Orada duran her taşın Bir ömürlük sözü vardır Akşamın serin vaktinde Liman yavaşça susar Çanakkale’yi ananlar İçinde bir ışık taşır Gece suya ay düşer Ufukta yıldızlar parlar Bu güzel yurdun sevgisi Kalplerde nöbet tutar

Sabah, denizin üzerinden İnce bir sis kaldırır Boğazın mavi yüzünde Yeni bir gün ışıldar Kıyıdaki taş evlere Martı sesleri siner Marmara’nın serinliği Şehri baştan diriltir Şehitliklere uzanan Yol, çam kokusuyla dolu Her adımda duyulur Geçmişin vakur soluğu Servilerin gölgesinde Bir bayrak ağır sallanır Toprak, adı anılanları Sessizce bağrında saklar Akşam kızıllığı iner Sular gümüşe bürünür Çanakkale’den yükselen sevda Yarınlara doğru yürür

Boğazın kıvrılan suyu İki kıyıyı birleştirir Çanakkale’nin ufkunda Geçmiş, bugüne seslenir Marmara’nın geniş mavisi Rüzgârla dalgalanırken Şehrin sokakları uyanır Tarih günlük hayata siner Şehitliklerde kuşlar öter Çiçekler taşlara yaslanır Bir milletin fedakârlığı Her mevsim yeniden anılır Gün batımında tepeler Bakır bir renge dönüşür Boğazdan geçen tekneler Sessiz selamlarla süzülür Gece yıldızlarla örülür Kıyıda ışıklar parlar Çanakkale’nin emanetini Sevgiyle taşır insanlar