Edebiyat ile İlgili Şiirler

Bir kelime düşer kâğıda, İçimde bir pencere açılır; Edebiyat, sessiz bir ışıkla Dünyayı yeniden anlatır.

Kitabın arasında saklı Uzak bir yol bulur gözlerim; Her cümle biraz çoğaltır İçimdeki düş denizini.

Kalem usulca eğilirken Boşluk anlamla dolar; Bir öykünün kıyısında İnsan kendine rastlar. Raflarda duran kitaplar Geceden ses devşirir; Edebiyat, yorgun kalbe Yeni bir sabah getirir.

Cümleler kanat takınca Dar odalar genişler; Bir anlatının içinde Eski korkular dinlenir. Okur, sayfayı çevirir, Zaman yönünü şaşırır; Sözcüklerin ince izi Düşünceye dönüşür.

Bir masanın başında Durgun kâğıda bakarım; Henüz söylenmemiş sözün Nabzını içimde ararım. Bir romanın gölgesinde Başka hayatlar belirir; Kahramanların sesinden Kendi susuşum işitilir. Son dizeye gelince Akşam yavaşça iner; Edebiyat, biten öyküden Yeni bir başlangıç önerir.

Kütüphanenin sessizliği Duvarlarda yankılanır; Raflara dizilmiş yıllar Bir bakışla canlanır. Şiir, ince bir yağmur gibi Düşünceme serinlik katar; Bir sözcüğün çevresinde Bin ayrı duygu yaşar. Okumak yalnız kalmak değil, Uzaklara bağ kurmaktır; Edebiyat, insan sesini Zamandan kurtarmaktır.

Mürekkebin koyu rengi Akşamı kâğıda taşır; Bir cümlenin kıvrımında Uyuyan düşler uyanır. Anlatıcı yola çıkınca Şehirler değişir içimde; Hiç görmediğim sokaklar Belirir tek bir kelimede. Bazen bir masal anlatır Çocukluğun sıcaklığını; Bazen suskun bir öyküyle Gösterir hayatın ağırlığını. Kitap kapanır, fakat söz Uzun süre bende kalır; Edebiyat, geçen zamana İnsan kalbinden iz bırakır.

Bir başlık seçilir önce, Sonra düşünceler akar; Kelimeler yan yana gelip Gizli kapıları açar. Okurun avucunda büyür Yazarın kurduğu dünya; Her satır başka bir renktir, Her öykü başka bir rüya. Kimi dize hüzün taşır, Kimi neşeyle parlar; Edebiyat, aynı gökyüzünde Farklı mevsimler yaşatır. Son söz söylense bile Anlam yerinde durmaz; İyi yazılmış bir kitap İnsanı eskisi gibi bırakmaz.

Duvarda eski bir saat, Masada açık bir kitap; Gecenin koyu sessizliği Cümlelerle bulur cevap. Bir karakter yürür sayfada, Ardında izler bırakarak; Ben de onun adımlarıyla Kendimi düşünürüm biraz. Şiirin ince damarında Kalbin sesi duyulur; Küçücük bir sözcük bile Koca bir göğe dönüşür. Öyküler çoğaldıkça Dünya tek renkten çıkar; Her insanın iç yüzüne Başka bir pencere açar. Kitabı kapattığım anda Gece hâlâ sürmektedir; Edebiyat, insan ruhunda Uzun süre konuşmaktadır.

Sabahın ilk ışığıyla Defterimi önüme serdim; Düşüncenin dağınık sesini Bir çizgide birleştirdim. Bir sözcük seçtim içinden Kalabalık duyguların; Onu büyüttükçe gördüm Rengini anıların. Romanlar uzak kıyılardan Bana haberler getirdi; Her sayfa, başka bir insanın Kalbime bıraktığı izdi. Yazmak bazen aramaktır Kaybolan bir cevabı; Okumak, başkasının düşünde Bulmaktır kendi tarafını. Edebiyatın kapısında Ne yaş ne de yol sorulur; İçten bakan herkes için Yeni bir dünya kurulur.