Özlem ile İlgili Şiirler

Bugün gökyüzü senin rengindeydi Bir kuş geçti, ardında sesin kaldı Avuçlarımda eski bir sıcaklık Gece, yokluğunu usulca anlattı

Yollar uzadıkça içim daralır Bir fotoğraf gülüşünü çoğaltır Adını söylemeden seni anarım Özlem, kalbimde kapı aralar

Penceremde akşam, adını fısıldar Çay soğur, sandalye boşluğunu saklar Uzaklık ince bir ip gibi gerilir Kalbim sana doğru sessizce akar

Bir mektup yazdım, göndermeye kıyamadım Her kelime seni biraz daha yaklaştırdı Kâğıdın beyazında büyüyen sessizlik İçimde uzun bir yol bıraktı Belki bir gün aynı yağmur altında Ayrı geçen mevsimleri konuşuruz Ben o güne kadar kalbimde Sana ayrılmış ışığı korurum

Tren sesi bölüyor gecenin uykusunu Raylar uzak şehirleri birbirine bağlıyor Ben her geçişte seni düşünüyorum İçimde küçük bir istasyon yanıyor Bir gün bavulsuz çıkıp geleceksin Kapımda bekleyen bütün saatler susacak Özlem, o anda çözülmüş bir düğüm gibi Gözlerimizde kendine yer bulacak

Sabahın ilk ışığı perdeye vurdu Masada iki fincanlık sessizlik vardı Bir zamanlar birlikte baktığımız sokak Şimdi yalnız adımlarımı tanıdı Akşam olunca gölgeler uzadı Sesin, duvarlarda eski bir ezgi gibi Kavuşmak uzak bir yıldız olsa da Umut hâlâ avucumda sıcak şimdi

Deniz kıyısında taş topladım bugün Her biri başka bir anıyı sakladı Dalgalar ayaklarıma dokunurken Yokluğun içimde yankılandı Bir çocuk uçurtma saldı göğe İpi, bulutlara uzanan ince bir çizgi Ben de sana uzattım düşüncemi Dönmedi ama eksilmedi sevgisi Gün batımı kızıla boyanırken İçimde sessiz bir kapı açıldı Özlem, yalnız acı değildir artık Bizi buluşturacak yolu hatırlattı

Kışın camında buğulu bir iz var Parmağımla adına benzeyen şekil çizdim Dışarıda kar, içeride bekleyiş İkisi de sessizce üstüme sindi Eski bir şarkı çaldı radyoda Sözleri seni anlatmıyordu aslında Ama kalbim her ezgiyi sana bağladı Gece uzadı, oda daraldı Bahar geldiğinde dallar yeşerecek Belki yollar da bize yeniden gülecek Ben bugün bile içimde bir yer Kavuşacağımız güne çiçek serecek

Sokağın başında bir lamba yanıyor Eskiden orada birlikte dururduk Şimdi rüzgâr kaldırımlara soruyor Neden bu kadar uzun sustuk Çekmecemde kokun sinmiş bir mendil Dokunsam geçmiş yeniden uyanacak Bir eşya bazen koca bir mevsimdir İnsanı yıllar öncesine taşıyacak Yine de gün doğuyor her sabah Uzaklık sonsuz değil, bunu biliyorum Seni beklemek ağır olsa bile Adını umutla taşıyorum

Şehrin gürültüsü altında yürüdüm Kalabalık yüzler içinden seni aradım Bir dükkânın camında yansıyan gölgem Yalnızlığımı bana yeniden anlattı Öğle güneşi taş duvarları ısıttı Ben soğuk bir haber bekledim senden Zaman, ağır kanatlı bir kuş gibi Geçti odamın üzerinden Hatıralar bazen küçük şeylerde yaşar Bir anahtar, bir koku, bir eski bilet Sen gidince anladım; insanın kalbi Eşyalarla da konuşabiliyormuş meğer Gece yıldızları tek tek sayarken Uzaklığın gökte bir çizgiye dönüştü Seni özlemek beni tüketmedi İçimde sana açılan yolu büyüttü

Sabah otobüsleri duraktan ayrıldı Camların ardında yüzler kayboldu Ben aynı bankta biraz daha kaldım Adın, içimde sessizce çoğaldı Bir fincan kahvenin buharında Birlikte sustuğumuz saatler vardı Şimdi tek başıma otursam bile Masanın öbür yanı seni çağırdı Takvimden yapraklar düştü ardı ardına Mevsimler değişti, sokaklar yenilendi Fakat senden kalan o sıcak cümle İçimde ilk söylendiği gibi kaldı Bir gün kapımın önünde belirirsen Sorular sormadan sana sarılacağım Bunca bekleyişin bütün cevabı Gözlerimde sessizce duracak o zaman

Ay ışığı odama eğildi bu gece Perdeler, rüzgârla hafifçe kıpırdadı Uykuya yaklaşan gözlerimin önünde Yüzün bir anlığına aydınlandı Çocukluğumuzdan kalma bir yol gibi Hatıran taşlı, uzun ve tanıdık Her adımda başka bir gün beliriyor Her köşede sana rastlıyorum artık Uzak şehirlerin adını öğrendim Haritalar üzerinde izini sürdüm Aramızdaki mesafeyi ölçerken Kalbimin ne kadar sabırlı olduğunu gördüm Bazen bir haber bütün günü değiştirir Telefon sessiz kaldığında gece büyür Yine de içimde kırılmayan bir dal Baharın geleceğine inanır Kavuşacağımız günü düşününce Bugünün yükü biraz hafifliyor Özlem, içimde yanan bir mum gibi Karanlıkta yönümü gösteriyor

Yağmur başladı, sokak parladı Islak kaldırımlarda adımlar çoğaldı Seninle yürüdüğümüz o eski cadde Bugün beni geçmişe uğurladı Bir dükkândan ekmek kokusu yükseldi Annemin mutfağı geldi aklıma Uzaklık yalnız seni değil, bazen Bütün bir zamanı getiriyor yanıma Defterimin arasında kurumuş bir yaprak Rengi solsa da dokusu tanıdık Bazı anılar böyledir; susar ama Kalbin içinde kalmayı sürdürür artık Sana söyleyemediğim cümleleri Geceleri yıldızlara emanet ettim Her biri göğün başka yerinde parladı Ben onları beklemekten vazgeçmedim Yolumuz yeniden kesiştiğinde Bunca sessizliği birlikte dinleriz Özlemle geçen günlerin ardından Birbirimize daha derinden güleriz