Güneş ile İlgili Şiirler

Sabahın alnında altın bir iz, Uyanır dallarda sessiz deniz, Bir sıcak dokunuş değer dünyaya, Gün başlar, çoğalır içimizde biz.

Pencereme kondu sarı bir haber, Karanlık çekildi, ufukla beraber, Güneş gülümseyince ısındı evim, İçimde yeşerdi yeni bir sefer.

Ufukta nar gibi açıldı sabah, Kuşların kanadında ince bir ferah, Çatıların üstüne serilen ışık, Dünyaya seslendi: Uyan, ey günah. Toprağın yüzünde parladı sıcak, Kuru dal canlandı, filizler ancak, Güneşin avucunda büyüdü hayat, Her canlı kendine buldu bir ocak.

Bir ışık süzüldü perde arası, Uyandı odanın sessiz havası, Duvarlarda gezinen sarı gölgeler, Günün en güzeliydi ilk dakikası. Tarlada buğdaylar eğildi hafif, Arılar dolaştı, çiçekler zarif, Güneş neye değse renk verdi ona, Yeryüzü göründü yeniden latif.

Sabah, dağların ardından yükseldi, Karanlık vadiden usulca süzüldü, Çiy damlası tuttu parlak yüzünü, Çimenin üstünde bir yıldız güldü. Öğleye varınca genişledi gök, Isındı taş duvar, serinleyen kök, Güneşin altında çalıştı insan, Emeğin alnında ışıldadı ter. Akşamın eşiğinde rengi bakırdı, Bulutlar üstünde yumuşak bir kardı, Gün bütün yorgunluklarını bırakıp, Sessizce ufukta kendini sardı.

Güneş doğdu, göl kenarı parladı, Sazlıkta bir kurbağa neşeyle çağladı, Uzak tepelerin mor yamaçları, Altın bir örtüyle sabaha bağlandı. Bir çocuk avcunda ışık aradı, Gülüşü bahçeye renkler bıraktı, Küçük bir umutla baktığı gökyüzü, Kalbindeki kışı yavaşça aştı. Gün inerken kızıl bir yol uzandı, Sessiz su üstünde ışıklar yandı, Güneş çekilse de bıraktığı sıcak, Geceye karşı içimizde kaldı.

Gecenin koynundan ince bir çizgi, Söktü karanlığı, açtı denizi, Güneşin ilk soluğu değince yere, Uyandı taşların saklı benliği. Bahçede tomurcuk renk değiştirdi, Serçe, çalılıktan kanat geçirdi, Bir damla ışıkla genişleyen dünya, Sessiz bir şarkıyı güne çevirdi. Tarlalar uzandı sıcak ovaya, İnsanlar koyuldu alın terine, Güneş yalnız gökte duran bir ateş değil, Güç verdi toprağa, sabra, emeğe. Akşamda yavaşça kızardı yüzü, Bulutlara bıraktı son bir sözü, Yarın yine dönerim, der gibi sustu, Geceye emanet etti gündüzü.

Kumların üstünde titredi ışık, Kıyıda köpürdü bembeyaz soluk, Güneş, mavi suda altın bir merdiven, Bıraktı uzaktan çağıran bir yol. Zeytinlik içinde gölgeler kısa, Yapraklar çevrildi parlak bir yüze, Her dalın ucunda küçük bir sevinç, Saklandı gün boyu yeşil sessizce. Dağların doruğu aydınlık giydi, Karların soğuğu maviye büründü, Güneş değince uzak tepelerden, Yolunu kaybeden gönül göründü. İkindi saatinde yumuşadı renk, Kırlarda uzadı mor gölgeler denk, Bir günün ardından kalan aydınlık, İçimde yarına çevrildi derken.

Şafakta pencere camına vurdu, Uykunun perdesi sessizce durdu, Güneşin altından geçen ilk kuşlar, Gökyüzüne ince bir imza kurdu. Sokaklar ısındı, taşlar parladı, Dükkanlar açıldı, şehir canlandı, Bir simit kokusu karıştı güne, Sabahın kalbine hayat bağlandı. Köy yolunda öküz, saban ve toprak, Emekle yoğruldu bereketli ocak, Güneşin altında büyüyen başak, Rüzgârla konuştu usulca yaprak. Öğle vakti gök daha yüksek idi, Her damla ışıkta başka bir sırdı, İnsan, kendi gölgesine bakıp düşündü, Yaşamak ne büyük, ne güzel bir işti. Sonra ufuk kızıl bir kapı açtı, Günün yorgunluğu omuzdan kaçtı, Güneş battı; fakat sıcak elleri, Karanlık içinde yolumu seçti.

Bir kış sabahında buzlara değdi, Sertleşmiş dalları sessizce sevdi, Donmuş pencerede çiçekler açtı, Güneş, soğuğun da kalbini eritti. Bahar gelince mor menekşeler, Işığa döndüler yüzlerini birer, Arıların kanadı, çiçek tozuyla, Güne değen sıcak şarkılar söyler. Yazın ortasında gökyüzü berrak, Kertenkele uyur taşlarda sıcak, Güneş, olgun meyvenin kızıl renginde, Bahçeye serperdi parlak bir çanak. Sonbahar yolunda sarardı yaprak, Işıkla boyandı her kuru toprak, Güneş, dökülenin ardından bile, Bıraktı dallara sabırlı bir çırak. Mevsimler değişir, günler devrilir, Aydınlık her sabah yeniden dirilir, Gökteki ateşten öğrenir insan: Umut, bekleyince değil, doğunca bilinir.