İzmir ile İlgili Şiirler

Sabah, körfeze altın serper Sokaklar uyanır yavaşça İzmir’i anınca kalbim Bir pencere açar bahara

Saat Kulesi’nin altında Zaman biraz yumuşar İzmir, rüzgâra karışıp İçimde yeniden yaşar

Ege’den esen ince yel Bir martı konar akşama İzmir, içimde ışık Adın kalır dudaklarımda

Kordon’da uzar gölgem Deniz susar, şehir parlar İzmir’in mavi sesinde Gönlüm eski bir yazı arar

Gün inerken körfez üstüne Renkler birbirine karışır İzmir’in her akşamında Bir dostluk kapısı açılır Rüzgâr geçer saçlarımdan Sokak lambaları yanar Memleket dediğim şehir İçimde sessizce yaşar

Saat Kulesi’ne karşı Bir dilek tutar çocuklar İzmir’in neşeli yüzü Dar sokaklardan taşar Kordon’da gece uzarken Körfez yıldızları toplar Bu şehirden ayrılanın Aklında mavi bir yol var

Körfez boyunca yürürken Ayaklarım denizi dinler Kordon’un taşlarına düşen Akşam, uzaklığı siler Saat Kulesi’nde biriken Günlerden kalma ışık var İzmir diye çarpan kalpte Ege kadar genişlik var

Bir vapur geçer kıyıdan Sesini bırakır suya İzmir’in tuzlu sabahı Döner içimde umuda Eski bir evin kapısında Gül kokar sessiz avlu Bu şehir, nereye gitsem Bana kalır bir duygu

Sabahın ilk serinliği Çarşıya yayılır usulca İzmir, uyuyan taşlarda Bir türkü kurar avluca Kordon boyunca uzanan Adımlar denize karışır Güneş, körfezin üstünde Yavaşça büyür, ısınır Akşam olunca şehirde Pencereler yıldızlanır İzmir’den kalan her anı Gönlümde yeniden parlar

Gün ortasında beyaz evler Sıcak bir masal anlatır Ege’nin parlak soluğu Duvarlardan içeri sızar Bir kahve kokusu yükselir Daracık eski sokaktan İzmir, sade mutluluklar Devşirir her duraktan Kıyıda gece derinleşir Deniz koyulaşır ağır Bu şehir, özleyen kalbe Uzakta bile yakın kalır

Ege’nin açık göğünde Martılar çizgi çizer İzmir, sabah serinliğiyle Yeni bir güne seslenir Kordon’da bisiklet izleri Kıyıya düşer yan yana Şehrin canlı kalbi vurur Denizin sabırlı akışına Saat Kulesi uzaktan Dünü bugüne bağlar İzmir’i seven her insan Kendi hikâyesini saklar

Bir vapur düdüğü böler Körfezin durgun yüzünü İzmir, tuz ve güneş taşır İçimin en güzel yönünü Konak’ta kalabalık akar Renklenir eski kaldırımlar Bir gülüş bırakır şehir Yorgun düşen akşamlara Gece, kıyıda ağırlaşır Uzak ışıklar titrerken İzmir adı bir sıcaklık Kalır insanın içinde

İzmir, tuz kokan rüzgârın Uzaklara açtığı kapı Kıyılarında saklı durur Çocukluğumun sıcak tadı Konak’ta taşır meydanlar Günün ağır kalabalığını Saat Kulesi korur hâlâ Şehrin eski tanıklığını Gün batarken kızıl renkler Körfezin yüzüne yayılır Bir martının kanadında Bütün hüzünler azalır Gece, ışıklarla örülür Sokaklar dinlenir sonra İzmir, adı anıldıkça Büyür insanın ruhunda

Ege’nin sabırlı mavisi Kıyıya vurur usul usul İzmir’de her yeni günün Başlangıcı başka güzel Dar sokaklarda yankılanır Eski evlerin ayak sesi Bir kapı açılır aniden Karşıma çıkar şehir neşesi Kordon’da akşam yürüyüşü Denizle paylaşır sırrını Şehir, kalabalık içinde Korur kendine ait tavrını Saat Kulesi susarken Gökte ay belirir ağır İzmir’den uzak kalsam da İçimde onun sesi var

Körfezde ince bir parıltı Sabahı karşılar erken İzmir’in açık yüzünde Güneş doğar yeniden Çınarların gölgesinde Bir çocuk kahkaha atar Şehrin telaşı içinde Hayat kendini hatırlatır Saat Kulesi’nin çevresi Anılarla dolu meydan Her taşında başka hikâye Her sesinde eski zaman Akşam, Kordon’a inerken Gökyüzü mora boyanır İzmir diye anılan şehir Kalbe usulca dokunur

Sokaklarda sabah telaşı Fırınlardan ekmek kokar Ege’nin aydınlık rengi Pencerelere konar Kıyıya yanaşan vapur Suyun üstünde iz bırakır İzmir’in hareketli kalbi Gelenleri selamlar Eski taş duvarlarda Asmalar gölge büyütür Bir şehir, geçmişiyle Bugüne umut yürütür Gece serinliği çökünce Kordon sessizce parlar İzmir’den geçen herkesin İçinde bir şarkı kalır

Kıyıya vuran dalgalarla Başlar İzmir’in sabahı Güneş, körfeze bırakır Altından ince bir çizgi Sokaklarda kepenk sesleri Günün kapısını aralar Bir simitçinin sıcak sesi Kalabalığa karışır Saat Kulesi çevresinde Dolanır eski hikâyeler Her taş, başka bir yolculuk Her gölge, başka bir anı söyler Kordon’da akşam serini Yüzlere ferahlık verir İzmir, en yoğun gününde Bile gönle yer açar Uzakta kalsam, bir vapur Düşer aklımın kıyısına Ege’nin mavi soluğu Beni çağırır İzmir’e

Güneş, denizin ardından Sokaklara renk dağıtır İzmir’in her köşesinde Yeni bir hikâye başlar Eski bir taş merdivenden İner çocukluk sesleri Rüzgâr, avlular içinde Taşır yasemin kokusunu Kordon’un uzun kıyısı Dostları buluşturur yine Bir bankta dinlenen şehir Bakışını salar denize Konak meydanında zaman Saat Kulesi’ne yaslanır Geçmişin ağır adımları Bugünün neşesine karışır Gece, körfezde çoğalır Işıklar suya serpilir İzmir’i anan her gönül Kendi evine döner gibi olur

Sabah, körfezin üstünde İnce bir aydınlık kurar İzmir’in canlı sokakları Güne erkenden uyanır Fırın önünde bekleyenler Gülüşür yeni gün ile Ege’nin sıcaklığı siner Her açık pencereye Kordon’da bisiklet sesleri Martıların çığlığına karışır Şehir, denizin kıyısında Kendini yeniden bulur Saat Kulesi’nin taşında Nice mevsim saklı durur Bir bakış, geçmişten kalan Sessiz kapıları açar Akşam gökyüzü kızarırken Körfez ışıkları toplar İzmir’i seven yürekte Bu mavi hikâye yaşar

İzmir, gün ışığı değen Beyaz duvarlı bir düş gibi Ege’nin ferah soluğuyla Açar kapılarını yeni Vapur düdüğü duyulur Konak’tan uzak kıyıya Şehir, dalgaların üstünde Bir selam yollar dünyaya Kordon’da gölgeler uzar Çimler akşamı dinlerken Rüzgâr, gün boyu biriken Yorgunluğu alır içten Meydanlarda eski zaman Saat Kulesi’nde nöbette İzmir, dünle bugün arasında Bir köprü kurar sessizce Gece denize serilir Yıldızlar suya dokunur Bu şehirden ayrılan kalp Döner, yine onu bulur