Kırklareli ile İlgili Şiirler

Marmara’dan gelen serin yel Kırklareli’nde bulur dinlenmeyi Bir avuç yeşil, bir eski yol Kalbime bırakır memleket sesini

Akşam iner taş duvarlara Işıklar uzar sessiz meydana Kırklareli, uzaklarda kalsa da Adın sığar içimdeki yuvaya

Istranca’nın gölgesinde serinler gün Yapraklar anlatır eski patikaları Kırklareli’nde her dönüşte bugün Bulurum çocukluğumun izlerini Dupnisa Mağarası derin bir sır gibi Saklar taşın altında ağırbaşlı zamanı Şehirden ayrılanın ardında kalır gibi Bir türkü çağırır yeniden insanı

Sabahın sisi çözülürken ovada Marmara’dan tuzlu bir esinti geçer Kırklareli’nin sade sokaklarında Her kapı tanıdık bir gülümseme seçer Akşamla birlikte kızarır ufuk Çınar dallarında uyur gün ışığı Bu şehirden kalan en güzel duygu İnsanın içinde büyüyen bağlılığı

Istranca Ormanları uzanır sessiz Koyu yeşil, derin ve serin bir deniz Dalların arasından süzülür güneş Toprağa düşer unutulmuş bir beniz Kırklareli’nde taşlar bile konuşur Bir çeşme başında dinlenir zaman Marmara rüzgârıyla yollar buluşur Uzakta kalmış evler olur tamam Dupnisa’nın karanlık kalbinde Damlalar sayar yüzyılları ağır ağır Şehrin adı kalır her yankının içinde Dönen gönül, yine bu toprakta kararır

Bir sabah düşer aklıma Kırklareli Penceremde ince bir kuzey ışığı Sokaklarında yürürken anlarım belli Özlemin de vardır kendine ait çağrısı Kır evlerinin üstünde tüter duman Bağlarda olgunlaşır sessiz mevsim Istranca’dan iner yumuşak bir zaman Her ağaçta saklı kalır bir isim Marmara uzakta maviliğini taşır Ufukla birleşir günün son rengi İnsan nereye gitse içinde yaşar Kırklareli’nin kendine özgü dengesi

Kırklareli’nde sabah başka doğar Çiğ taneleri parlar otların ucunda Marmara’dan yükselen serinlik, sonra Bir pencere gibi açılır ufukta Istranca Ormanları koyu bir masal Yolcuyu içine çağırır dallarıyla Her patika taşır sessiz bir ihtimal Her gölge buluşur eski anıyla Dupnisa Mağarası’nda yankılanır su Karanlığın içinde sakindir dünya Bir damla düşerken duyulur ruhu Toprağın belleğinde uyuyan rüya Akşam çöker şehrin yorgun çatısına Kızıl bir çizgi kalır gökyüzünde Kırklareli, insanın uzaklaşsa da Taşıdığı bir sıcaklık olur gönlünde

Eski bir yol kıvrılır tarlaların içinden Gün ışığı buğday başaklarında bölünür Kırklareli selam verir geçen mevsimden Her adımda yeni bir hatıra görünür Marmara’nın kıyıdan taşıdığı nefes Şehrin sabahına karışır usulca Kuşların kanadında çoğalır heves Uzaklık bile yakın gelir insana Istranca’nın altında dinlenir akşam Çam kokusu sarar yokuşları yavaşça Bir köy lambası parlar, sonra tamam Geceyi emanet alır sessizce Dupnisa’da taşın kalbi ağır ağır atar Suyun sesi geçmişe açılan bir kapı Kırklareli adını duyan her bahar İçimizde yeşertir yeniden toprağı

Kırklareli, adın serin bir sabah Camda buğu, avluda ince ışık Marmara’dan kopup gelen rüzgâr Sokaklarına bırakır mavi bir açıklık Istranca Ormanları sessizce durur Kökleri derinde, dalları göğe yakın Yolcu, yeşil gölgelerde huzur bulur Bir kuş sesi yeter dağılmasına yakınlığın Tarlalar boyunca uzanır emek Toprak avuçlarda ılık bir ekmek Güneş eğilirken çoğalır dilek Her evin bacasında tüter bir yürek Dupnisa Mağarası’nda zaman ağır Damlalar duvarlara işler sabırla Karanlıkta bile bir aydınlık var Saklanan hikâyeler konuşur suyla Gün biter, şehir ışıklarını yakar Uzakta kalsa da içimdeki durak Kırklareli, seni anan her bahar Yeniden yeşerir bende bir toprak

Bir harita üzerinde ince bir çizgi Beni kuzeye, tanıdık bir sese götürür Kırklareli’nin taşında saklı bilgi Gidenin ardından bile evine döndürür Marmara akşamları tuz kokulu Ufukta ağır ağır söner kızıllık Şehrin göğü sade, kalbi umutlu Sessizliğinde bile vardır canlılık Istranca’dan süzülen serin gölgeler Yolları örter, sırrını saklar Çamların arasında eski hikâyeler Yorgun bir kalbe dinlenecek yer açar Dupnisa Mağarası, yerin altında Duyurur suyun sabırlı türküsünü Biriken çağların koyu kanadında Bulur insan kendi içindeki ürküsünü Sonra bir sabah yeniden doğar ses Meydanlar dolar, pencereler parlar Kırklareli, sende saklı her nefes Memleket dediğim yere dönüşür, kalır