Kudüs ile İlgili Şiirler

Taş duvarlarda akşamın rengi, Bir kandil titrer sessizce. Zeytin dalı göğe uzanır, Kudüs kalır kalbin içinde.

Eski bir kapı açılır geceye, Ay düşer avlunun taşına. Bir dua yükselir usulca, Umut konar Kudüs’ün başına.

Sabah, taş sokaklara serinlik bırakır, Güvercinler çatıların üstünde döner. Bir çocuk ekmeğini kardeşiyle böler, Şehir, iyiliğin dilini söyler. Uzaklardan gelen ezgi avluda dinlenir, Zeytin gölgesi yola düşer. Kudüs’ün adı kalbe değdiğinde, İnsan biraz daha merhametli olur.

Kubbelerin altında gün ağır ağır doğar, Güneş eski taşları altınla boyar. Bir anne penceresinde ekmek bekletir, Sofranın sıcaklığı sokağa yayılır. Gece iner, kandiller çoğalır, Dua gibi uzar daracık yollar. Kudüs, suskunluğuyla bile anlatır, Barışa inanan yürekleri çağırır.

Rüzgâr, zeytin yapraklarını sayar, Yokuşta gölgeler birbirine karışır. Taşların üzerinde yılların izi, Her adımda yeniden konuşur. Bir çeşme başında dinlenir zaman, Suyun sesinde eski bir ninni vardır. Kuşlar, kubbelerden göğe yükselirken, Şehrin kalbinde ince bir sabır vardır. Akşamın morluğu çöker avluya, Kandil ışığı yüzleri yumuşatır. Kudüs’ü seven her gönülde, Uzaklık bile yakınlık yaratır.

Gün doğmadan önce sessizdir sokak, Taş basamaklarda serin bir koku. Bir pencere ardında uyanır umut, Şehir saklar geceden kalan duyguyu. Pazarda narlar kızıl bir neşe, Simit kokusu geçer kapılardan. Bir selam çoğalır elden ele, İnsanlık eksilmez eski duvarlardan. Akşam olunca göğe bakar şehir, Yıldızlar kubbelerde nöbet tutar. Kudüs, kalbinde taşıdığı sevgiyle, Dünyanın yorgunluğuna ışık katar.

Sabah sisi çekilir tepelerden, Taş evler güneşe yüzünü döner. Bir serçe konar eski kemere, Gün, sessiz bir selamla başlar. Dar sokaklarda ayak sesleri, Dünün izlerine karışır gider. Her kapı başka bir hatıra saklar, Her pencere uzak bir göğe açılır. Öğle vakti avlular serin, Gölgelere siner ekmek kokusu. Paylaşılan lokmanın bereketiyle, Yumuşar kalplerin yorgunluğu. Gece, kandillerle süslenince, Şehir yıldızlara yaklaşır. Kudüs’ün derin sessizliğinde, Barış için bir dilek yankılanır.

Bir taşın üstünde güneş parlar, Yüzyıllar geçer, izleri kalır. Rüzgâr eski duvarları okşarken, Şehir kendi hikâyesini anlatır. Avluda çocuk sesleri yükselir, Bir güvercin kanadını çırpar. Küçük bir gülümseme bile bazen, Karanlık günlere pencere açar. Zeytinliklerden iner akşam, Toprakta sabrın kokusu vardır. Bir dua sessizce göğe varır, İçinde bütün insanlığın umudu vardır. Kudüs uzak görünse de bazen, Adı gönülde bir kapı aralar. Sevgiyle anılan her şehir gibi, İnsanı iyiliğe doğru taşır.

Gün, eski surların ardından doğar, Pembe bir ışık yayılır taşlara. Kuşlar uyanır dar sokaklarda, Sabır siner sessiz duvarlara. Bir baba evine ekmek götürür, Çocuklar kapıda karşılar onu. Küçük bir sofra büyütür sevgiyi, Paylaşmak aydınlatır her yanı. Öğle sıcağında gölgeler uzar, Çeşmeler serinlik verir avluya. Zeytin dalları hafifçe sallanır, Rüzgâr karışır eski duaya. Akşamla birlikte kandiller yanar, Kubbe üzerinde renkler gezinir. Bir ezgi, taş sokaklardan geçip, Yorgun gönüllerde yer edinir. Gece yıldızları şehre iner, Sessizlik derin bir nehir olur. Kudüs’ü anan her temiz kalpte, Umut yeniden doğmuş olur.

Kudüs’e varan yollar uzundur, Fakat gönülde başlar ilk adım. Bir isim düşer dudaklardan, İçimde çoğalır eski bir selam. Taş merdivenler göğe kıvrılır, Duvarlarda zamanın rengi var. Her köşe bir başka öykü taşır, Her susuşta duyulur bir karar. Pazardan geçer sıcak bir koku, Nar taneleri parlar sepette. Bir el diğerine uzandığında, Dünya güzelleşir tek niyetle. İkindi göğü bakıra döner, Zeytinlikler gölgelenir yavaşça. Bir çocuk ufka bakıp gülümser, Barışın resmini çizer avucuna. Kandiller yanar, gece derinleşir, Yıldızlar nöbetleşe parlar. Kudüs, kalpte saklanan bir emanet, Sevgiyle anıldıkça yaşam bulur.