Niğde ile İlgili Şiirler

Taş avluda akşam iner, Aladağlar mor bir perde. Niğde kalır gönül yerinde, Bir türkü gibi sessizce.

Kalenin gölgesi uzar, Eski taşlar sırra dalar. İç Anadolu rüzgârında, Niğde adı içim çalar.

Sabah, bağ yollarına düşer, Çiy parlar yaprak ucunda. Bir evin bacası tüter, Sıcaklık kalır avucumda. Akşam, kaleye yaslanır, Ufuk bakır renge bürünür. Niğde’den uzak kalanlar, Bir pencere gibi görünür.

Aladağlar başında kar, Göğün altında geniş ovan. Niğde’de her eski duvar, Saklar çocukluğumdan zaman. Sokak lambası yanınca, Taş basamak susar biraz. Memleket denince aklımda, Bu şehirden başka yer olmaz.

Kale burcunda gün doğar, Güvercinler döner göğe. Bir tarih açılır taşta, Bir ses karışır sokağa. Aladağlar uzakta parlar, Yamaçlarda serinlik var. Kervanların geçtiği yolda, Bugün de eski izler var. Akşam olur, evler susar, Çay kokusu yayılır eve. Niğde, kalbimde bir pınar, Akıp gider ince ince.

Bozkırın açık renginde, Bir şehir kurulur ağır. Niğde’nin her köşesinde, Geçmişten bugüne bahar. Kale duvarında rüzgâr, Yılları yoklar usulca. Bir çocuk koşar meydana, Gülüşü kalır taşlarda. Dağlardan iner serin su, Bağlarda üzüm kızarır. Memleket uzak olsa da, Niğde içimde yaşarır.

Gün ışığı ovaya vurur, Toprak uyanır sessizce. Bir kuş kanadını savurur, Sabah yayılır Niğde’de. Kalenin eski burcunda, Gölgeyle güneş buluşur. Taşların suskun yüzünde, Nice hikâye konuşur. Aladağlar nöbet tutar, Bulutlar doruğa değer. Uzakta kalan bir yayla, İnsana huzuru söyler. Akşamın kızıl saatinde, Sokaklar yavaşça parlar. Niğde, içimde bir yurt gibi, Her dönüşümde beni sarar.

Bir kapı açılır avluda, Kokusu gelir tandırın. Günün yorgunluğu diner de, Sesi duyulur akşamın. Taş evlerin dar yolunda, Ayak izleri silinmez. Niğde’nin eski hatırası, Bir bakışla bile dinmez. Gökte yıldızlar çoğalır, Dağlar karanlıkta büyür. İç Anadolu gecesi, Kalbe serin bir söz sürer. Yola düşsem hangi yerde, Bu kadar tanıdık gök var? Niğde, adını anınca, Uzaklık bile yakınlar.

Sabahın ilk serinliği, Bağların üstünden geçer. Toprak, yağmurun izini, Sessiz bir sabırla seçer. Niğde Kalesi yukarıda, Şehre bakar yıllar gibi. Her taşında başka zaman, Her burcunda ayrı bilgi. Aladağlar beyazlanır, Güneş vurur yamaçlara. Yol uzanır, gönül gider, Çocukluktan kalanlara. Bir çeşmenin başında dur, Suyun sesini dinleyerek. Memleket bazen bulunur, Küçük bir tası paylaşarak. Gece iner, ışık yanar, Evler sıcak düşler kurar. Niğde diye çarpan yürek, Nereye gitse geri bakar.

Bozkırın uçsuz renginde, Bir şehir saklar kendini. Rüzgâr taşır her mevsimde, Niğde’nin duru sesini. Kale çevresinde akşam, Gölgeler duvara tırmanır. Geçmişten kalan bir selam, Sessizce bugüne uzanır. Dağ başında kar erirken, Ova yeşile hazırlanır. Bir dalda kuş öterken, Köy yolları aydınlanır. Uzaklarda yaşayan biri, Bir haber bekler evinden. Niğde, ince bir sızı gibi, Eksilmez gönül dilinden. Yıllar değişse de şehir, Kendi özünü korur yine. Aladağlar, kale, toprak; Üç ışık düşer kalbime.