Ordu ile İlgili Şiirler

Karadeniz kıyısında yeşerir sabah, Boztepe’den süzülür mavi bir bakış, Fındık dallarında memleket kokusu, Ordu, içimde dinmeyen bir yakarış.

Bir yanda tuz, bir yanda yağmur, Yamaçlarda fındık, yollarda huzur, Boztepe akşamı göğe renk vurur, Ordu adı kalbimde sessizce durur.

Kıyıya vuran dalga anlatır seni, Çakıl taşlarında saklıdır izin, Yeşile yaslanmış evlerin önünde, Bir türküye dönüşür akşam denizin. Boztepe’den bakınca uzar yollar, Fındık bahçeleri gümüşe boyanır, Gurbette taşıdığım küçük bir dal gibi, Ordu düşüncemde yeniden canlanır.

Yağmur iner yamaçların saçlarına, Toprak uyanır bahçe aralarında, Karadeniz köpürür uzaklarda, Bir çocukluk kalır sokaklarında. Gün döner, ışık çekilir tepeden, Kıyıda tekneler uyur sessizce, Ordu’nun adı geçince içimde, Uzaklık kısalır tek bir heceyle.

Sabahın serinliği değince cama, Denizden yükselir tuzlu bir nefes, Fındık çiçekleri açar yamaçta, Şehir uyanırken çoğalır ses. Boztepe, bulutların üstünde bir seyir, Aşağıda kıyılar ince bir çizgi, Her evin önünde başka bir hikâye, Her patika saklar eski bir bilgiyi. Akşamın pembesi düşünce suya, Sokak lambaları yakar anıyı, Ordu, hangi yöne gitsem ardımda, Kalbime bağlayan görünmez bağı.

Karadeniz bugün de kıpır kıpır, Rüzgâr dal uçlarında gezinir, Fındık bahçesinde emekle büyüyen, Bir mevsim avuçlarda serinler. Boztepe yolunda bulutlar yakın, Ufuk, mavisini sessizce açar, Şehri seyreden her yorgun gönle, Kıyıdan ince bir umut ulaşır. Ordu’nun taşında, yağmurunda ben, Çocukluk sesimi duyarım yine, Gurbet ne kadar uzarsa uzasın, Bu şehir yürür benimle.

Kıyı boyunca uzanan akşam, Martıların kanadında beyazlık, Karadeniz, göğün altında soluk, Ordu’da her renk başka bir yakınlık. Yamaçta fındıklar ağırlaşırken, Bahçeler emekle dolar, sessizleşir, Bir avuç toprakta yılın hikâyesi, Yağmurla yıkanıp yeniden belirir. Boztepe’nin serin seyir yerinde, Bulutlar elini şehre uzatır, Aşağıda çatılar, ötede deniz, Gözler gördüğünü uzun süre taşır. Gece inerken kıyı mahallelerine, Pencerelerde sıcak ışıklar yanar, Ordu, insanın içine yerleşen, Dönünce kapısını açık tutan diyar.

Bir yağmur geçer yeşil tepelerden, Toprakta taze bir koku uyanır, Sahil yolunda yürüyen adımlar, Dalgaların ritmine karışır. Fındık dalları eğilir rüzgârla, Bahçelerde gün ağır ağır akar, Emek veren ellerin sıcaklığı, Her tanede ayrı bir anı saklar. Boztepe’den bakınca geniş dünya, Denizle gökyüzü birleşir uzakta, Ordu’nun mavisi gözlere değip, Sessiz bir ferahlık bırakır insanda. Akşam, evlerin çatısına konar, Uzakta bir vapur ışık saçar, Memleket dediğim o tanıdık yer, İçimde her dönüşte yeniden yaşar.

Gün doğar, denizin yüzü parlar, Kıyıda köpükler ince ince dağılır, Yeşil tepelerin arasında şehir, Sabahı kendi sesiyle karşılar. Fındık bahçelerinde mevsim başlar, Dalların ucunda umut görünür, Toprağa bırakılan sabırlı emek, Sonbaharda berekete dönüşür. Boztepe’nin doruğunda serinlik, Ufukta maviye açılan bir kapı, Aşağıda Ordu’nun evleri dizili, Göğe yakın durur her çatısı. Sokaklarda yağmur sonrası koku, Kaldırımlarda çocukların izi, Bir dükkân önünde uzayan sohbet, Şehrin sıcaklığını taşır gizli gizli. Gurbete düşen bir yolcu gibi ben, Her gece bu kıyıyı anımsarım, Ordu, uzaklarda kalan bir yer değil, İçimde yürüyen eski bir baharım.

Karadeniz’in sabırlı dalgaları, Kıyıya her gelişinde başka söyler, Bazen coşkun, bazen durgun bir sesle, Şehrin kalbine vurup geri döner. Bahçelerde yeşil bir emek vardır, Fındık kokar taş duvar, toprak, yol, Güneşle yağmurun ortaklığından, Ordu’ya yakışan bereket doğar. Boztepe’de akşam kızıllanırken, Bulutların gölgesi iner ovaya, Bir bakış yeter şehri anlamaya, Deniz saklanır evlerin arasına. Eski sokaklarda zaman yavaşlar, Kapı önlerinde anılar büyür, Bir selam, bir gülüş, tanıdık yüzler, İnsanın içindeki uzaklığı siler. Ne zaman memleket sözü açılsa, Ordu belirir gönlümün kıyısında, Yeşil, mavi, yağmur ve sevdayla, Adını taşırım her yeni adımda.