Sessizliğin Eşiğinde

Akşam, eski bir kapı gibi kapandı içime, uzakta bir ışık kaldı, adı konmamış. Sokaklar ayak seslerini sakladı, ben kendimi suskunluğun eşiğinde buldum. Bir yaprak döndü rüzgârın avucunda, sonbahar, beklemeyi öğretti taşlara. İçimde büyüyen o küçük ses geceye usulca bir pencere açtı.
Favoriye Ekle
Puan: ★ 0.0 (0)
1 okunma 42 kelime 2 kıta 11 Aug 2026

Nosret Rahmani Şiirleri

Tüm Nosret Rahmani şiirleri →