Şırnak ile İlgili Şiirler

Cudi’nin ardında kızıl bir sabah uyanır Taş duvarlara ince bir aydınlık yayılır Şırnak diye çarpar uzaklarda kalan kalbim Bir şehir, insanın içinde yolunu bulur

Avludan yükselen çay kokusu akşama karışır Dar sokaklarda çocuk gülüşleri çoğalır Sıcak Güneydoğu rüzgârı eşiği usulca aşar Şırnak, eve dönme duygusunu hatırlatır

Sabahın serinliği yamaçlara dokunur Cudi’nin gölgesinde yeni bir gün kurulur Pencereler açılır, avlular sesle dolar Bir merhaba, yıllanmış uzaklığı unutturur Habur yönünde uzar ağırbaşlı kervanlar Tozlu çizgiler bırakır geride tekerler Gidenin cebinde dua, aklında dönüş vardır Şırnak adı, yol boyunca kalbine eşlik eder

Öğlen güneşi taş eşiklerde dinlenir Kavak yaprakları serin bir gölge serper Yaşlı bir ses avluda duaya karışır Şehir, dününü bugünün içine yerleştirir Dağın gerisinde akşam bakıra döner Kuru otlar arasında ince bir esinti gezer İnsan hangi yola düşerse düşsün sonunda Memleket sevgisi adımlarına yön verir

Şırnak’ta gün, fırın önündeki kokuyla başlar Kepenkler kalkar, meydanda ayak sesleri artar Uzakta Cudi, sessiz bir dost gibi durur Şehir kendi ritmini bulup güne kavuşur Habur tarafında ufuk kamyon ışıklarıyla parlar Her yolcu ardında bir temenni bırakır Gidenin ardından kapılar uzun süre dinler Dönüş haberiyle yeniden neşelenir evler Akşam serinliği damların üzerine yayılır Bir yıldız, kararan gökte ilk yerini alır Eski bir defterde Şırnak adı açılır Bazı şehirler unutulmaz, yalnızca özlenir

Güneydoğu ışığı kayalara bal rengi sürer Evlerin yüzü sabahın sıcaklığına döner Sokak aralarında tandır kokusu dolaşır Her köşe, tanıdık bir hikâyeyi çağırır Cudi eteklerinde rüzgâr taşları yoklar Kuru dallar arasında geçmişten iz arar Dağın suskunluğu insanı kendi içine çeker Bir bakışta nice eski gün belirir Gece Habur yolu uzak bir çizgiye dönüşür Farlar karanlığın bağrında yanıp söner Şırnak geride kalan bir görüntü değildir Nereye varsam içimde benimle yürür

Gün ışığı yamaçlardan ağır ağır iner Taş sokaklarda ilk gölgeler yer değiştirir Bakkal önünde selamlaşır tanıdık yüzler Şehir, telaşını bile sıcaklıkla taşır Cudi yükselir, göğün koyu çizgisinde Bulutlar oyalanır sarp tepelerin üstünde Kayalar susar; rüzgâr eski bir masal anlatır Dağın vakarında uzun bir sabır yaşar Habur’a uzanan yol ufku ikiye böler Tırlar geçer, ardında ince bir toprak savrulur Her gidişin içinde saklı bir kavuşma vardır Yol uzaklaşsa da gönül buradan ayrılmaz Akşam moru iner evlerin damlarına Bakır çaydanlıklar tıkırdar ocak başında Bir annenin sesi geceyi yumuşatır Şırnak, karanlıkta bile sıcaklığını korur

Kaya yüzlerinde öğle güneşi titreşir Cudi, ufukta ağır bir sessizlik büyütür Yolların sıcaklığı ayaklara sinerken Şırnak, günün ortasında bile canlıdır Avlularda serin su, kapılarda sohbet Bir somun bölünür, çoğalır muhabbet Küçük bir tas çay uzun bir akşam eder Dostluk, gösterişsiz ellerde değer bulur Habur yolunun kıyısında akşam serinler Tozun içinden uzak şehirlerin düşü geçer Her araç ardında bir bekleyiş bırakır Her iz, başka bir buluşmaya kapı aralar Gece tepelerin omzuna usulca konar Yıldızlar geniş gökte çoğalır, parlar Şırnak yönünü kalbindeki iyilikle bulur Sabaha saklanan ışık evlerde çoğalır

Şırnak’ta sabah, taşların rengini değiştirir Dükkân camlarında yeni gün ışıldar Sokaktan geçen adımlar birbirine karışır Şehir, güne kendi sesini vererek başlar Cudi’nin çizgisi ufukta belirince Dağ havası iner yamaçlardan evlere Her kaya, suskun bir tanık gibi durur Toprak eski günleri saklar derinlerinde Habur yolunda teker izleri uzanır Uzak memleketlerin adı düşer akıllara Bavullar kapanır, vedalar kısa tutulur Dönüş umudu büyür yolcuların yanında Bir pencerede perde, bir ocakta çorba Yorgunluğu dindiren sade bir akşam Aileden kalan bir söz duyulunca Memleket, küçük anlarda yeniden doğar Güneş Cudi’nin arkasında ağır ağır çekilir Mor gölgeler şehrin üzerine serilir Nerede yaşarsam yaşayayım içimde Şırnak’ın sesi bir kapı gibi açılır

Güneydoğu sabahı bakır bir renk taşır Sıcak rüzgâr damların üstünden geçer Şırnak sokaklarında hayat erken uyanır Her ev, kendi masalını sessizce sürdürür Cudi’nin doruğunda bulutlar ağırlaşır Yamaçlarda ot kokusu rüzgâra karışır Dağ, konuşmadan çok şey anlatır insana Taşların arasında eski sesler yaşar Habur tarafında gece lambaları yanar Yol çizgisi karanlığın içinde uzar Bir el vedada, öteki duada bekler Uzaklık, sevilen yeri daha görünür kılar Meydanda günün sesleri yavaşça diner Esnaf kepengini indirir, çocuklar eve döner Komşu kapısında son bir sandalye kalır Birlik duygusu gecenin içinde sürer Sabahın ilk aydınlığı yeniden belirir Şırnak, yarınlara doğru yüzünü çevirir Cudi kadar sağlam, su kadar içten bir bağ Bu şehri gönlümde her gün büyütür