Zaman ile İlgili Şiirler

Saatin gölgesi uzar duvarda, Bir gün daha sessizce eksilir. Avuçta kalan küçük anılar, Yürekte yeni bir sabah yeşertir.

Takvimden düşen her yaprak, Dünden bir renk taşır bize. Zaman susar, insan anlar: Hiçbir an dönmez aynı biçime.

Eski bir sandıkta uyur yıllar, Kapağı açılınca kokuşur akşam. Çocukluğum, tahta bir tren gibi, Uzak istasyonlarda kalır tamam. Bugün avucumda ılık bir ışık, Yarın kapımda bekleyen yol. Geçen her saat öğretir bana: Değişmek de yaşamaktır, bol bol.

Sabah, perdelerin arasından İnce bir altın çizgi bırakır. Dün gece büyüttüğüm kaygı, Gün doğunca küçülür, uzaklaşır. Akşam olunca anlar insan, Saatler yalnızca ilerlemez. Her yaşanan kalbe bir kapı açar, Hiçbir emek bütünüyle silinmez.

Bir fotoğrafın solgun köşesinde Gülüşümüz hâlâ genç durur. Yıllar camın ardından geçerken, Hatıra içimde ışık bulur. Mevsimler değişir, yollar uzar, Ağaçlar başka gölgeler salar. İnsan, kendi izini sürerken Dünkü benliğinden ayrılır. Yine de yarına kalan bir ses, Karanlıkta yönünü gösterir. Zaman neyi alıp götürse, Umut avuçlarda filizlenir.

Bir nehir gibi akar günler, Kıyısında duramam uzun. Her dalga başka bir haber taşır, Her dönüş biraz daha olgun. Duvar saatinin tok sesinde Evimizin yılları saklı. Dedemin eli, annemin türküsü, Çocukluğumun en sıcak akşamı. Şimdi önümde açık bir gökyüzü, Adımlarım kendine yol arar. Geçmiş, ardımda bir köprü olsa, Gelecek karşı kıyıda çağırır.

Kum saatinde ince taneler, Birbiri ardınca yere iner. Her tanede yaşanmış bir gün, Sessizce yerini başka güne verir. Dün, kapısı kapanmış bir oda, İçinde çocuk sesleri kalır. Anahtarını cebimde taşırım, Hatıra ne varsa beni sarar. Bugün, masamda açık bir defter, Henüz yazılmamış sözlerle dolu. Kalemim dokundukça sayfaya, Korkular küçülür, büyür yolu. Yarın, uzakta bir deniz gibi, Ufukta mavisini saklar. Zamanın en güzel armağanı, Başlayabilme gücünü bırakır.

Bir tren geçer içimden, Vagonlarında eski yıllar. Camda yüzüm değişmiş görünür, Raylarda çoğalır hatıralar. Kışın ördüğü beyaz sessizlik, İlkbaharda çözülür yavaş. Toprağa düşen her yağmur, Yeni bir başlangıca arkadaş. Saatler bazen ağırlaşır, Bekleyenin kalbi bilir bunu. Sonra tek bir güzel haber, Kısaltır gecenin yolunu. İnsan, ömrünü saymaz yalnız, Dokunduğu kalplerle yaşar. Geride bıraktığı iyilik, Zamanın içinden ışık saçar.

Çocukken gökyüzü yakındı, Bulutlara değerdik koşarak. Bir öğle, yıllar kadar uzun, Akşam gelmez sanırdık bakarak. Şimdi günler kanatlı kuşlar, Penceremden hızla süzülür. Dün dediğim nice mevsim, Bir fincan çay gibi soğur. Eski evin taş duvarında Boyumuzun çizgileri durur. Her çizgi, büyümenin sessiz Fakat silinmeyen izini kurur. Kimi saat ayrılıktır, Kimi saat kavuşma sevinci. Zaman aynı nehir olsa da Değişir içindeki yolcusu. Sonunda anlarım: Yaşamak, Biriktirmek değil yalnızca. Güzel bir söz, açık bir kapı, Yıllara kalır armağan olarak.

Gece yarısı masamda Eski bir mektup açılır. Mürekkebi solmuş cümleler, Yılların ardından konuşur. Bir zamanlar acele eden Kalbim şimdi dinlemeyi bilir. Her gecikmenin içinde bazen Görünmeyen bir sebep belirir. Sokak lambası altında Gölgen benden uzun yürür. Geçmişin soğuk taşlarından Yeni bir cesaret süzülür. Takvimler değişse de insan Bazı dilekleri korur. Bir gün yeniden buluşmaya İnanan, karanlığı aşar. Sabahın ilk kuş sesinde Bütün saatler hafifler. Zaman, sabreden yüreğe Kendi kapısını aralar.