Adıyaman ile İlgili Şiirler

Güneş iner taş avluya, Şehir serper uykusunu. Nemrut’tan kalan kızıllık Isıtır gönül kapımı.

Eski yazı, yeni sesler, Birleşir her adımımda. Adıyaman, sıcak bir el, Büyür içimde adınla.

Yükseklerde susar zaman, Kayalar göğe yaslanır. Gün doğarken taş yüzlerde Uzak çağlar aydınlanır. Aşağıda pazar kurulur, Çaylar tüter ince ince. Memleketin sıcaklığı Döner durur her düşünce.

Akşam, damlara serinlik, Sokaklara morluk bırakır. Bir kapıdan yükselen ses Yorgun günü hemen yakalar. Kommagene’nin izleriyle Düş kurarım taş başında. Adıyaman, adın kalır Uzaklığın karşısında.

Sabah, dağın omzundan Şehrin üstüne ışır. Nemrut’un ağır gölgesinde Uyuyan taşlar konuşur. Fırın önünde bekleyenler, Güne ekmek kokusu katar. Bir selamın sade sıcaklığı İnsanın içini toparlar. Geçmiş, sessiz bir pınar gibi Bugüne akar durmadan. Adıyaman’ı taşıyan kalp Dönüş yolunu bulur her zaman.

Fırat yönünden esen yel Tozlu yolları okşar. Kabartmalarda uyuyan çağ Meraklı gözlere bakar. Kommagene’den kalan işaret Bir soruyu büyütür. Taşın suskun dili bazen İnsana kendini duyurur. Benim şehrim, ana sesi, Akşamüstü tüten ocak. Adını içimden geçirsem Uzaklık bile kısalacak.

Doruğa çıkan patikada Gök daha yakın görünür. Nemrut’un bekleyen yüzü Yüzyıllarla sınanır. Kentte kepenkler açılır, Sofralar güne hazırlanır. Bir çocuğun koşan sesi Kaldırımlara karışır. Kommagene’den kalan miras Yalnız taşlarda durmuyor. Her anlatılan eski öykü Bugünün kalbine dokunuyor. Adıyaman, senden uzakta İçimde bir yol uzanır. Nereye gitsem çocukluğum Senin göğünde uyanır.

Öğle, kızgın duvarlarda Sessiz bir gölge aratır. Uzak bir türkü, taş sokağı Birdenbire canlandırır. Akşamın bakır renginde Tepeler ağır ağır solar. Nemrut’un uzak silueti Yolcuya derinlik katar. Bir avluda demli çayla Günün yorgunluğu çözülür. Tarih ile bugünün sesi Aynı masada bölüşülür. Sende kalan yalnız hatıra Değil, büyüyen bir bağdır. Adıyaman, adın geçince İçimde bahar uyanır.

Sabah, kerpiç duvarlarda İnce bir aydınlık kurar. Güneydoğu’nun geniş göğü Şehre mavi yollar sunar. Nemrut’un çevresinde Gün, taşlara renk dağıtır. Eski çağların sessizliği Yeni sabaha karışır. Kommagene’nin izlerini Rüzgâr taşır vadilere. Bir ülkenin uzun öyküsü Sığar küçük işaretlere. Çarşıda nar taneleri, Üzüm, baharat, ses çoğalır. Koşan çocukların ardından Sokaklarda hayat kalır. Adıyaman’ı anlatırken Kelimeler eksik kalır. Adın anılınca içimde Uzak bir yurt ışık saçar.

Gece serinliği iner, Dağ çizgisi koyulaşır. Şehrin dağınık ışıkları Karanlıkta yıldızlaşır. Ay, eski taşlara vurur, Gölge uzar yamaçlara. Kommagene’nin sessizliği Düşünce verir insanlara. Kapı önlerinde sohbet, Bakır çaydanlıkta buğu. Bir misafire açılan ev Sıcacık karşılar yolu. Her patika emek taşır, Her duvarın ayrı sözü. Dünle yarın yan yana durur, Şehir korur kendi özü. Ben başka yerde yaşasam Rüzgârından tanırım seni. Adıyaman, kalbimde açan Kapanmayan bir pencere.