Bursa ile İlgili Şiirler

Marmara’dan yükselen serinlikle uyanır Bursa, Yeşil bir yaprak gibi saklar eski günlerini. Uludağ uzaktan bekler, sessiz ve vakur, Bir şehir değil, kalbe bırakılmış hatıradır.

Çınarların altında ağırlaşır öğle, Taş duvarlarda geçmişin sıcaklığı kalır. Bursa’yı anınca içimde bir pencere açılır, Uzaklık bile bu şehre yakışır.

Sabah, ipek gibi serilir eski çarşıya, Kaldırımlarda ayak sesleri çoğalır. Marmara’dan gelen ince bir rüzgârla Şehrin uykusu yavaşça dağılır. Yeşil Türbe’nin çevresinde zaman Bir güvercin kanadına konup dinlenir. Bursa’ya bakan her gönülde Geçmişten bugüne bir ışık belirir.

Uludağ’ın beyaz alnı görünür akşamda, Dumanlar doruklarda ağır ağır gezinir. Bir çeşmenin taşında serinleyen eller Şehrin eski türküsünü yeniden dinler. Marmara kıyısında gece koyulaşırken Bursa, pencerelerde sarı bir iz bırakır. İnsan nereye giderse gitsin, Bu şehrin kokusu peşinden akar.

Bursa’da sabah, dut dallarına dokunur, Sokaklar taze ekmek kokusuyla dolar. Tarih, sessiz bir konak kapısında Bugünün çocuklarına göz kırpar. Uludağ’ın eteğinde yeşil bir serinlik, Kuşların sesine karışır ince ince. Şehir, telaşını geride bırakır, Gönül kendine bir sığınak seçince. Akşam iner, minareler göğe uzanır, Marmara ufkunda renkler çözülür. Bursa’nın adı anıldığında İçimizde eski bir yol yürünür.

İpekten bir gölge düşer dükkânlara, Renk renk kumaşlar gün ışığını tutar. Bursa, emeğin sabırlı ellerinde Sessizce büyüyen bir masal anlatır. Yeşil Türbe’nin çinilerinde Maviyle yeşil yan yana parlar. Duvarda duran her ince desen Geçmişe açılan kapılar aralar. Gece, çınarların üstüne yayılır, Uzakta Uludağ nöbetini sürdürür. Bu şehrin kalbinden geçen herkes Bir parçasını ardında bırakır.

Marmara’nın kıyısında bir sabah, Güneş suya altın yollar çizer. Bursa, yeşil tepelerin arasında Yeni bir güne sessizce geçer. Eski hanlarda yankılanan sesler, Bir zamanın izini taşır hâlâ. Her taşın altında başka bir öykü, Her kapının ardında başka bir dünya. Uludağ, bulutlara omuz verir, Kışın bembeyaz bir düşe dönüşür. Yaz gelince eteklerinde rüzgâr Çam kokusuyla şehre karışır. Akşamın son kızıllığında Yeşil Türbe uzaktan ışıldar. Bursa’yı seven bir yürekte Nice yol, tek bir duyguda birleşir.

Çınar gölgeleri serinletir yolu, Taş çeşmelerden su sesi gelir. Bursa’nın her köşesinde geçmiş Bugünün elinden tutup ilerler. Kapalı çarşıda renkli bir hareket, İpek, bakır, ahşap yan yana. Bir ustanın sabırlı dokunuşu Güzelliği dönüştürür zamana. Marmara’dan esen akşam yeli Sokak aralarında dolaşır. Uludağ’ın uzak silueti Şehrin üstüne huzurla kapanır. Yeşil Türbe’nin sessizliğinde İnsan kendi sesini duyar. Bursa, kalbe dokunan şehir, Hatırladıkça yeniden doğar.

Bursa’ya açılan ilk yolda Çınar yaprakları savrulur. Sabahın duru aydınlığında Eski taşlar birden canlanır. Marmara’nın tuzlu soluğu Kıyıdan içerlere süzülür. Şehrin yeşil damarlarında Uzak denizlerin sesi duyulur. Uludağ’ın sessiz dorukları Mevsimleri omzunda taşır. Kar eriyip dereye düşünce Bahar, yamaçlardan aşağı akar. Yeşil Türbe’nin renkli duvarı Gün batımında başka parlar. Bir dua kadar yumuşak sükût İçimizde uzun süre yaşar. Bursa’dan ayrılan yolcu Arkasına dönüp bir kez bakar. Şehir geride kalsa bile Hatırası kalbin içinde kalır.

Sabah erken, hanların kapısında Taze bir ışık dolaşır. Ustaların elleriyle şehir Yeni bir güne hazırlanır. Dar sokaklarda gölgeler Duvarlardan duvarlara geçer. Bir çocuk sesi yükselince Eski mahalle yeniden neşelenir. Marmara ufku akşamüstü Pembe bulutlarla örtünür. Bursa’nın yorgun yüzünde Günün telaşı yavaşça çözülür. Uludağ, gecenin ardında Karanlığa karşı dimdik durur. Onu gören her pencere Şehre güven veren bir ışık bulur. Yeşil Türbe çevresinde Zaman ağır adımlarla yürür. Bursa diye anılan sevda Her dönüşte biraz daha büyür.