Deprem ile İlgili Şiirler

Duvarlar sustu, gece birden uyandı Toprak avuçlarımızdan geçti Bir el uzandı karanlığın içine Sabah, küllerin arasından yükseldi

Sarsıldı evler, kırılmadı komşuluk Bir tas su dolaştı soğuk ellerde Yıkıntıların üstünde bekleyen umut Sessizce adımızı yeniden söyledi

Gece yarısı göğün rengi değişti Pencerelerde ince bir ürperti kaldı İnsan, en zor saatinde anladı Birlikte atınca kalp dayanırdı Kaldırım taşlarında ayak sesleri Uzakta bir siren, yakında bir dua Karanlığın içinden çoğalan eller Yeni bir gün kurdu enkazın başında

Toprak, derin uykusundan öfkeyle döndü Çatılarda yarım kaldı eski şarkılar Fakat bir battaniyenin sıcaklığında İnsan insana yeniden sığındı Gün doğarken toz pembe değildi gökyüzü Yine de ışık, yorgun yüzlere değdi Kayıpların adı kalbimizde büyürken Yaşayan her nefes bir söz verdi

Bir uğultu geçti sokakların içinden Saatler yerinden, düşler yönünden şaştı Çocukların korkusunu dindirmek için Büyükler sessizce omuz omuza durdu Kırık bir kapının eşiğinde bekledik Adını bilmediğimiz sesleri dinledik Her gelen yardım, karanlıkta açılan Küçük ama gerçek bir pencereydi Şimdi taş taş örülürken yarınlar Hatıralar göğsümüzde ağır bir emanet Deprem aldı, fakat bizden alamadı Birbirimize uzanan o sıcak eli

Sarsıntı dindiğinde dünya suskundu Toz, lambaların altında yavaşça çöktü Bir annenin sesi geceyi yararak Kayıp bir umudu adıyla çağırdı Sonra uzaktan gelen ayak sesleri Karanlığa cesaret taşıdı birer birer Bir bardak çorba, bir kuru ekmek Bazen koca bir dağ kadar değerliydi Güneş, yıkılmış duvarlara vururken Hepimiz aynı acının çevresindeydik Toprak ne kadar derine inerse insin İnsan sevgisi daha derine kök saldı

Gece, ansızın ağırlaştı şehirde Dolaplar devrildi, camlar dile geldi Uyuyan evlerin arasından yükselen Korku, bütün sokakları birbirine bağladı Bir fener dolaştı soğuk avlularda Bir ses, enkaz altında cevabı aradı Beklemek bile ortak bir nöbete dönüştü Kimse kimsenin acısından uzak kalmadı Sabahın ilk soluğu griydi, yorgundu Fakat eller çalıştı, kürekler konuştu Her çıkarılan taşla birlikte içimizden Bir parça karanlık da çekilip gitti Yaralar hemen kapanmayacak, biliyoruz Bazı isimler sonsuza dek anılacak Yine de şehir, sabırla ve sevgiyle Kendi kalbini yeniden kuracak

Yer, derinlerde sakladığı gürültüyü Bir anda bıraktı evlerin üstüne Duvarlarda çatlayan çizgiler boyunca Korku yürüdü, nefesler kesildi Sokak başında toplanan insanlar Birbirinin yüzünde yol aradı Kiminde battaniye, kiminde ekmek vardı Herkes elinden geleni yanında taşıdı Bir çocuğun avucundaki küçük taş Bize dayanmanın resmini çizdi Gözyaşıyla ıslanan her bakışta Yaşama tutunan yeni bir neden belirdi Bugün hâlâ ürperiyor bazı geceler Fakat boşlukta yankılanmıyor sesimiz Çünkü acının içinden geçen yollar Bizi daha dikkatli, daha yakın kılıyor

Karanlık, şehrin üzerine çöktüğünde Toprak konuştu ağır ve sarsıcı bir dille Yarım kalan uykular, açık kapılar Bütün geceyi bekleyişe çevirdi Bir apartman önünde büyüdü kalabalık Her yüz başka bir duayı taşıyordu Kimi kazma tuttu, kimi su dağıttı Kimi yalnızca sessizce yanında durdu Saatler ilerledi, soğuk koyulaştı Uzaklardan yardım araçları göründü Bir haberin sevinciyle titreyen kalpler Bir başka haberin acısına gömüldü Gün ışığı geldiğinde gerçeği gördük Eksilen evleri, susan odaları, yolları Ama yaşama inatla sarılan insanların İçimizde çoğalan gücünü de gördük Şimdi her taşın altında bir hatıra Her yeniden yapışta dikkatli bir umut var Depremi unutmadan, bilimi dinleyerek Geleceğe daha sağlam adımlarla varacağız

Uykunun en derin yerinde sarsıldı zaman Tavanlardan düşen gölgeler dağıldı Bir anda herkes aynı soruya döndü: Şimdi kim, kimin elini tutacak? Cevap, sokaklarda bekleyen insanlardı Islak montlar, yorgun gözler, sıcak çaylar Bir battaniye omuzlara serildiğinde Gece biraz daha katlanılır oldu Kayıpların acısı kolay taşınmıyor Bazı sessizlikler yıllarca sürüyor Yine de anılar, sevginin içinden geçip Kalplerde ışığını korumayı biliyor Ustalar ölçtü, mühendisler düşündü Yeni duvarlar yalnız tuğladan örülmedi Her sağlam temel, alınmış bir dersin Gelecek için verdiği söze dönüştü Deprem bize kırılganlığımızı anlattı Dayanışmanın ne büyük bir güç olduğunu da Yıkılanın yerine yalnız ev değil Güven, bilinç ve umut kuracağız