Erzurum ile İlgili Şiirler

Palandöken susar, gök maviye yaslanır Ayaz, taş evlerin eşiğinde parlar Erzurum adı içimde bir kapı aralar Memleket, kalbimde sıcacık yaşar

Kar iner, sokaklar gümüşe bürünür Uzakta bir tren geceye süzülür Erzurum deyince içimde büyür Çocukluğumdan kalan ışıklı bir şehir

Sabah, Palandöken’in ardından doğar Buzlu camlarda ince çiçekler açar Eski bir çeşme masalını anlatır Şehir, sessizliğiyle gönlüme konar Çifte Minareli Medrese göğe uzanır Taşında yüzyılların nefesi uyanır Bir adım atsam geçmişe dokunur Erzurum, her köşesinde beni sınar

Doğu Anadolu’nun geniş ovasında Rüzgâr dolaşır akşam sofrasında Kış, beyaz bir örtü sererken yere Bir türkü yükselir uzak mahallede Palandöken’in alnında akşam kızarır Kervan yolları eski düşleri taşır Şehrin sert yüzünde sıcak bir yürek Gelen her konuğa kapısını açar

Erzurum’da sabah başka türlü parlar Kaldırım taşlarında kar izleri var Pencereden bakan yaşlı bir yüz Geçmiş günlerden bir selam yollar Medrese avlusunda gölgeler uzar İki minare göğe sessizce bakar Taş duvarlar dile gelse eğer Nice ayrılığı, nice umudu anlatır Akşam, yayla kokusuyla iner ovaya Bir ışık tutunur uzak bir konağa Bu şehirden ayrılan nereye gitse Erzurum’u taşır kendi dünyasına

Palandöken sabaha beyazlık verir Güneş, kar üstünde bin renge girer Dağın eteğinde küçük bir çocuk Elindeki uçurtmayla göğe yürür Çifte Minareli Medrese’nin taşında Zaman ağır ağır dolaşır avluda Bir kuş konar eski kitabeye Sessiz bir dua gibi kalır havada Sokak lambaları yanınca gece Ayaz bile dönüşür ince neşeye Erzurum, uzaklarda kalanlara Bir ev sıcaklığı gönderir hece hece

Ovada rüzgârın geniş kanadı var Kış, kapılara sabırla konar Erzurum’un göğünde akşam olurken Uzak tepelerde mor bir duman var Palandöken, yıldızlara yakın durur Karın içinden mavi ışık vurur Dağın suskunluğu gecenin kalbinde İnsan ruhuna uzun bir yol kurar Çifte Minareli Medrese önünde Adımlar yankılanır taş zeminde Geçmiş, bugünün elinden tutarak Bir hikâye bırakır her cümlede Şehirden ayrılan bir gün geri döner Çünkü bu toprak çağırmayı bilir Erzurum, bir isimden çok daha fazlası İçimizde yaşayan memleket olur

Kış güneşi düşer damların üstüne Dumanlar yükselir akşamüstüne Erzurum’un sesi sert görünse de Şefkat saklar her evin içinde Dar sokak boyunca eski kapılar Kar altında uyuyan hatıralar Bir ninenin duası karışır geceye Soba başında ısınır çocuklar Medresenin taşları ışıkla parlar İki minare göğe mühür basar Oradan geçen herkes bir an durup Kendi geçmişine sessizce bakar Palandöken uzakta nöbet tutarken Şehir, yeni sabra hazırlanırken Erzurum’un adı kalır dilimizde Bir yurt sevgisi gibi derinleşirken

Erzurum sabahı buz gibi berraktır Güneş, kar tepelerinde uyanıktır Bozkırın üstünden geçen ince ışık Şehrin alnında parlayan bir taçtır Palandöken’den iner serinlik Yamaçlarda saklanır çocukluk Bir kızak izi, bir kahkaha sesi Kışa karışır, çoğalır mutluluk Çifte Minareli Medrese avlusunda Taşlar konuşur sessiz bir dille Nice yolcu geçmiş o kapıdan Nice dua kalmış duvar dibinde Akşam olunca çarşıda ışıklar Konağı, sokağı bir renge boyar Soğuk dışarıda kalsa da insan Dost meclisinde içi ısınır Erzurum’u gören bilir bu sırrı Şehir uzaklaşsa da silinmez adı Bir dağ, bir taş, bir sıcak selam Ömür boyunca taşınır hatırası

Doğu Anadolu’nun gök kubbesinde Erzurum parlar kışın sesinde Akşamın moru ovaya inerken Bir türkü gezinir evlerin içinde Palandöken, bulutlara omuz verir Kar, yamaçlarda sabaha dek sürer Dağların ardında doğan umutlar Şehrin kalbine sessizce girer Çifte Minareli Medrese taş taş Dünün izini saklar yavaş yavaş Göğe yükselen o ince yapılar Bugüne bırakır vakur bir miras Sokaklarda ayak sesleri duyulur Her pencere bir sıcaklıkla savrulur Kışın en uzun gecesinde bile Erzurum’da gönül ışığı bulunur Bir gün yollar beni uzaklara salsa Hasret düşse de gönlümün payına Bu şehir, kar kokulu nefesiyle Döneceğim yeri yazar aklıma