Milli Mücadele ile İlgili Şiirler

Geceyi yaran bir haberdi ses, Yürekler birleşti, sustu her heves. Küllerden yükseldi yurdun iradesi, Özgürlükle çarptı milletin nefesi.

Bir tas çorba, bir dua, bir cesaret, Evlerden cepheye uzandı emanet. Adını tarihe yazdı nice can, Yurtla büyüdü her yeni sabah.

Köy çeşmesinde dolaştı haber, Her kapı ardında çoğaldı sefer. Bir el tüfek tuttu, bir el azık, Yola çıktı halk, yürekler uyanık. Gurbetten dönenin gözünde vatan, Ufukta belirir kızıl bir zaman. Yeniden duyuldu meydanda sesler, Özgürlükle güldü suskun nefesler.

Siperin taşında ayaz dinmedi, Yorgun omuzlardan umut inmedi. Bir nefer göğe bakıp andını sundu, Toprağın bağrında korku uyudu. Çekildi karanlık, açıldı yol, Her evde yeniden kaynadı kazan. Zaferin izleri kaldı ovada, Hür yaşama sözü yankılandı yurtta.

Kervanlar geçerken kırık yollardan, Ses geldi uzakça yanan ocaklardan. Bir haber değildi yalnız duyulan, Vatanın çağrısıydı taşan damarlardan. Kağnının tekeri çamura gömüldü, Bir annenin sabrı yola bölündü. Gecenin içinde taşınan yükle, Yarınların kapısı sessizce örüldü. Şimdi okul yolunda koşan çocuklar, Göğsünde taşır o eski baharlar. Hürriyet, geçmişten uzanan bir el, Her nesle emanet edilen ışıklar.

Şehirlerin üstü ağır bir külken, Bir düşünce filizlendi her evde. Dağılmış sesleri topladı irade, Gün doğdu sabırla bekleyen tende. Bir çatı altında buluştu sözler, Kararlarla güçlendi yorgun gözler. Kaderini kendi yazan bir halkın, Adımları aşındırdı taşlı yollar. Zafer, yalnız meydan gürültüsü değil, Sessizce sürdürülen büyük bir emek. Birlikte direnen insanların eli, Yarına bıraktı aydınlık bir yürek.

Rüzgâr savururken külü avludan, Bir haber dolaştı köyün içinden. Kimi iplik sardı, kimi ekmek yaptı, Herkes pay biçti yurdun yükünden. Bir kız çocuğu pencereye çıktı, Uzakta yürüyen kafileye baktı. Elindeki mendil titrerken sessiz, Gönlünde büyüyen umudu sakladı. Cephede geceler uzun sürse de, Bir türkü dolaştı nöbet yerinde. Dost omzu dostuna dayanak oldu, Sabahın sıcaklığı bekleyişte. Bugün taş sokakta özgür adımla, Geçmişin sesini duyarız hâlâ. Bize bırakılan bu temiz ülküyü, Sevgiyle taşırız yarınlara.

İstasyonda bekleyen eski vagon, İçinde ayrılık, yanında yemin. Bir genç kapısını son kez kapattı, Ardında dua bıraktı evinin. Tarlada sabanlar nöbete döndü, Kadınlar ağır yük altında güldü. Eksilen her omuz başka bir omuzla, Kardeşçe tamamlanıp yola sürdü. Dağların başında duman yükseldi, Ama hiçbir ocak bütünüyle sönmedi. Bir parça ekmeğin bölündüğü yerde, Milletin umudu yere eğilmedi. Yıllar geçse bile unutmaz zaman, O günün izini taşır her meydan. Huzurla yaşamak, sessiz bir borçtur; Değeri bilinsin diye anılır vatan.

Karanlık ovada bir yıldız yandı, Uzak köy evleri ışığa kandı. Duyulan çağrıya kulak verenler, Aynı düşüncede yan yana durdu. Yokuşlu yolları aşan kafile, Sabırdan örülmüş uzun bir çile. Bir çuval un, birkaç eski silah, Yetmişti büyüyen ortak sevdaya. Analar kapıda sessizce kaldı, Çocuklar gözünde sorular saldı. Giden her yiğidin ardından evler, Duasını göğe emanet aldı. Bir meclis içinde yükselen karar, Dağınık umuda sağlam yön arar. Söz, emek ve cesaret birleşince, Karanlık ufuktan çekildi azar azar. Bugün bu toprağın sabahında biz, O günün izleriyle yürürüz temiz. Bağımsız yaşamanın değeri büyük; Emanet edilen yarını gözetiriz.

Yıkılmış duvarlar, suskun meydanlar, İçinde saklıydı dirençli canlar. Bir bakış yetti de doğruldu halkın, Küllenen yürekte parladı bahar. Kimi bez dokudu, kimi nal çaktı, Kimi yola çıktı, kimi nöbet baktı. Aynı sofradaki küçük bir lokma, Paylaşıldıkça büyük güce aktı. Kar üstünde kalan teker izleri, Anlatır gecenin ağır seferi. Bir annenin elleri, sessiz kahraman, Taşıdı geleceğe umut yükünü. Günlerce süren o çetin yürüyüş, Her adımda büyüttü direnme gücünü. Yorgun düşse bile dönmedi millet, Kendi elleriyle kurdu özgürlüğünü. Şimdi dalgalanan bayrağa bakıp, Geçmişin emanetini anlarız. Barışın kıymetini bilerek her gün, Bu güzel vatanı sevgiyle koruruz.