Orman ile İlgili Şiirler

Ağaçların arasında uyur sabah, Dalda bir kuş, yerde gümüş çiy. Toprak kokusuyla açılır dünya, Orman, kalbimde yeşeren düş gibi.

Kökler altında eski bir sır, Yapraklar üstünde ince bir ışık. Bir sincap geçer sessizce yanımdan, Orman olur içimde sıcak bir tanışıklık.

Sabah, dalların arasından süzülür, Gölgeler çimenlere yavaşça iner. Uzakta bir ağaçkakan çalışır, Sessizlik, kendi ezgisini söyler. Akşam olunca reçine kokusu artar, Yuvalarına döner kanatlı dostlar. Bir fidanın yanında durup düşünürüm: Bu yeşil ev, yarınlara emanet kalır.

Yağmur, yosunlara serinlik bırakır, Damlalar dallarda inciye dönüşür. Karanlık gövdeler arasında yürürken, İnsan kendi sesini bile duyar. Bir çınarın geniş gölgesinde Yorulan gün dinlenir usulca. Ormanı koruyan her iyi yürek, Dünyaya yeni bir nefes sunar.

Güneş, yapraklarda altın izler çizer, Çalılar arasında kıpırdar hayat. Bir kelebek konar mor çiçeğe, Rüzgâr taşır uzaklardan taze bir kanat. Derenin kıyısında eğilir söğüt, Su, taşlara mavi sözler anlatır. Kuşların sesine karışan sabah, İçimde unutulmuş sevinci uyandırır. Gece çöker, gövdeler koyulaşır, Ay yükselir dalların ardından. Orman, yıldızlara açılan bir kapı, Bizi saklar dünyanın gürültüsünden.

İlkbahar gelince filizlenir dallar, Toprakta yeni bir başlangıç belirir. Karın altından çıkan küçük çiçek, Sessizce büyümenin gücünü verir. Yazın sıcaklığında serin bir gölge, Gezgine dinlenecek yer hazırlayan. Arılar uğrar sarı çiçeklere, Her canlı kendi işinde çalışan. Sonbahar, kızıl bir mektup bırakır, Yapraklar patikalara usulca serilir. Kışın altında uyuyan kökler, Bahar için sabırla güç biriktirir.

Ormana girince değişir adımlar, Toprak yumuşar, sesler uzaklaşır. Dalların arasından bakan gökyüzü, İnsana sakin bir pencere açar. Bir ardıç kokusu dolarken havaya, Kuş yuvasında kanatlar kıpırdar. Her yaprak, görünmeyen bir emeğin Güneşte parlayan küçük imzasıdır. Kesilmesin diye yükselen gövdeler, Yalnız bugünün değil, yarının da malı. Bir fidan dikmek, karanlık toprağa Umutla bırakılmış yeşil bir işarettir. Akşamın kızıllığı vururken ormana, Göl uzar, serinlik iner taşlara. Dönerken ardımda bir dilek bırakırım: Yeşil kalsın dünya bütün çocuklara.

Sis, sabahın erken saatlerinde Gövdelerin omzuna konar. Çam iğneleri arasında yürüyen rüzgâr, Uzak bir masalı yeniden anar. Bir tavşan sıçrar çalılıktan, Kertenkele güneşe çıkar. Her köşe başka bir yaşam taşır, Her canlı kendi yerini arar. İnsan, ormanın konuğu olmalı, Dal kırmadan, yuva bozmadan. Ardında yalnız ayak izi bırakmalı, Çöpünü alıp sessizce dönmeden. Çünkü ağaçların tuttuğu gölge, Şehirlere kadar ulaşan bir armağan. Ormanı seven eller çoğaldıkça, Daha ferah solur bütün cihan.

Uzak tepelerin ardında bir orman, Sabahı kuş kanatlarıyla karşılar. Güneş, yaprakların arasından geçip Çimenlere titreşen ışıklar saçar. Kökler, toprağın derin hafızasında Yağmurlu günleri saklar. Gövdesine yaslanan yaşlı çınar, Nice mevsimi sessizce sayar. Derede susar bir geyik ürkekçe, Sazlıkta kurbağalar uyanır. Bir dalın üstünde yavru serçeler, Dünyaya ilk şarkılarını sunar. Sonra insan gelir patikaya, Elinde çanta, aklında telaş. Orman ona yavaşlamayı öğretir, Her nefeste biraz daha genişler yaşam. Dönüş vakti gökyüzü mora çalarken, Ağaçlar karanlıkta nöbet tutar. Onları koruyan her küçük davranış, Geleceğe uzanan bir ışık yakar.

Kışın beyaz sessizliği iner ormana, Dallar karla ağırlaşır. Yine de toprağın altında derinlerde Gizli bir baharın kalbi çalışır. Mart rüzgârı çözünce donmuş yolları, Dereler yeniden ses bulur. Minik tomurcuklar, soğuk dallarda Güneşe doğru cesaretle durur. Yaz gelince böcekler vızıldar, Çiçekler renk renk açılır. Gölge arayan her yolcuya Serin bir çatı kurulur. Eylülde yapraklar savrulurken, Orman bakır bir renge bürünür. Her düşen yaprak, toprağa karışıp Yeni bir başlangıca dönüşür. Mevsimler geçer, ağaçlar kalır, Kökleriyle birbirine tutunur. Ormanı yaşatan sevgi büyüdükçe, Dünya daha temiz bir sabaha uyanır.