Giresun ile İlgili Şiirler

Karadeniz kıyısında bir yeşil düş, Fındık dallarında sabahın sesi, Giresun Adası uzakta gülümser, İçimde çoğalır yurdun nefesi

Yamaçtan denize iner akşam, Bahçeler kokar yağmurdan sonra, Giresun bir türkü gibi kalır, Uzakta olsam da gönlümde yanar

Fındık ağaçları göğe uzanır, Dallarında yazın bereketi var, Kıyıda köpüren mavi sularla, Şehrin kalbinde serinlik doğar Adanın ardında kızıl bir akşam, Martılar döner sessiz limana, Giresun adını anınca insan, Bir sıcak ışık düşürür cana

Sabah, tepelerin ardından gelir, Çiğ taneleri parlar yaprakta, Karadeniz ağır ağır soluklanır, Yeni gün uyanır Giresun’da Dar sokaklardan geçerken rüzgâr, Eski evlerin kapısını çalar, Bir şehir bazen tek bir kokuyla, Çocukluk günlerini geri çağırır

Yeşil yamaçlarda emek büyür, Fındık sepetleri dolar avluya, Eylül, dalların arasından geçip, Bereket bırakır her odaya Giresun Adası maviye yaslanır, Kıyıda tekneler usulca sallanır, Ufukta küçülen günün altında, Denizle gökyüzü birbirine karışır Akşam, mahalleye ince ses verir, Pencerelerde çay buğusu tüter, Bu şehirden ayrılan her yolcu, Kalbinde bir parça kıyı götürür

Yağmurun ardından parlar taşlar, Sokaklarda taze toprak kokusu, Uzakta dalgaların ritmi duyulur, Giresun’un budur akşam uykusu Bir çocuk kahkahası geçer yoldan, Bahçede anneler fındık seçer, Şehrin sade ve çalışkan yüzü, Güneşle birlikte yeniden güler Gece iner, deniz kararır, Adanın çevresinde ay bekler, Giresun diye fısıldayan kalp, Her dönüşte aynı sevinci söyler

Karadeniz’in tuzlu rüzgârı, Yamaçlara serin bir haber taşır, Fındık bahçelerinde yeşil yaprak, Günün ilk ışığıyla parlar Giresun Adası ufukta durur, Dalgalar kıyıya masal dizer, Bir sandalın ince gölgesinde, Mavi, akşamın koynuna süzülür Sokaklarda ekmek kokusu yayılır, Çay bardakları şıngırdar içerde, Şehir, küçük sevinçleri saklar, Büyük bir huzur gibi yürekte Ne zaman adı düşse dilime, Bir yağmur başlar uzak tepede, Giresun, insanın kendine döndüğü, Sessiz ve aydınlık bir memleket de

Sabahın mavisi vurur kıyıya, Martılar çizgi çizer gökyüzüne, Bahçelerde uyanır fındık dalları, Rüzgâr dokunur her yaprağa yine Yol kıvrılır, tepeler görünür, Evler serpilir yeşil yamaçlara, Bir türkü karışır yağmur sesine, Gün düşer ıslanan sokaklara Adanın kayaları güneşte parlar, Deniz, eski bir dost gibi çağırır, Kıyıda bekleyen her küçük tekne, Ufka doğru sessizce açılır Giresun’un adı geçince içimde, Uzaklık erir, zaman yavaşlar, İnsan hangi şehirde yaşarsa yaşasın, Bazı yerleri ömrünce taşır

Fındık bahçesinde eğilir dallar, Toprağın yüzünde emek görünür, Sonbahar sarısı yamaçlara iner, Her avuçta yeni bir umut büyür Karadeniz’in değişken sesinde, Bazen köpük, bazen durgunluk var, Giresun kıyısında bekleyen gün, Bulutla güneşi aynı anda taşır Giresun Adası akşamla parlar, Kıyıya mor gölgeler bırakır, Bir martı, sessizliğin üstünden geçip, Ufukta ince bir iz bırakır Mahalle aralarında çocuk sesleri, Taş duvarlarda yılların izi, Şehir, geçmişiyle yan yana yaşar, Her evde saklıdır başka bir sızı Dönüş vakti geldiğinde insanın, Gözleri denizde uzun süre kalır, Giresun, bir manzara olmaktan çıkıp, Kalbin içinde yaşayan yurt olur

Yağmur ince ince iner kente, Çatıların altında hayat sürer, Fındık yaprağında biriken damla, Sabah olunca ışığa döner Yokuşlardan kıvrılarak geçen yol, Denize doğru usulca uzanır, Her virajda başka bir manzara açıp, Yolcunun aklını burada bırakır Giresun Adası gecede susar, Ay, sulara gümüş serper, Kıyıda nöbet tutan dalgalar, Eski hikâyeleri yeniden söyler Bir fincan çayın sıcaklığında, Dost sohbetleri uzar akşama, Şehrin en güzel yanı belki de, İnsanı kendinden uzaklaştırmaması Yollar bizi başka yerlere salsa, Yeşil yamaçlar düşer hatıra, Giresun diye çarpan bir yürek, Her mevsim döner aynı kıyıya