Isparta ile İlgili Şiirler

Gül yaprağı değmiş sabahın sesine, Işık süzülür tepeden bahçeye; Akdeniz’den serin bir esinti gelir, Isparta kalır gönlümün köşesinde.

Eğirdir’de gökyüzü suya eğilir, Kıyıda sessizce dinlenir gün; Bir gül kokusu geçer avuçlarımdan, Isparta diye ısınır içim.

Çarşıda kepenklerle uyanır sabah, Fırınlardan yükselir sıcak bir koku; Gül sepetleri geçer omuzlarda, Şehir doldurur sokağa kendi ruhunu. Gölün üzerinde akşam ağırlaşır, Uzakta tek bir kayık iz bırakır; Isparta’yı anan yorgun bir kalp, Eski bir yazı yeniden hatırlar.

Çam gölgeleri düşer yayla yoluna, Çeşmeler taşlara serinlik saçar; Bir çocuğun neşeli adımları, Sessiz dağlara canlılık katar. Ay doğar Eğirdir’in kıyısında, Sular gümüş bir örtüye döner; Memleket uzakta olsa ne çıkar, İnsan sevdiği yere kalbiyle döner.

Gül fidanlarında renklenir mevsim, Toplayan ellerle bereket uyanır; Sabahın ilk kuşları eşlik eder, Ovada emekle yeni gün kurulur. Eski bir kapının önünde akşam, Komşu selamıyla yumuşar gün; Bir tabak sıcaklık, kısa bir sohbet, Şehrin en güzel armağanıdır bugün. Eğirdir kıyısında solarken ışık, Dağlar mora çalan bir sessizliğe bürünür; Isparta’dan uzak kalan herkesin, İçinde küçük bir yol yeniden görünür.

Kar inerken susar yüksek tepeler, Bahar çözülürken canlanır toprak; Tomurcuklar dallarda çoğaldıkça, Dünya yeniden kurulur yaprak yaprak. Göl kıyısında uçuşur beyaz kuşlar, Bulutlar maviye serin gölge verir; Suyun kıpırtısına kulak verenin, İçindeki telaş yavaşça çekilir. Akdeniz’in parlak soluğu değince, Meydanlara yayılır hareketli ses; Isparta’yı anlatan her hatırada, Bir bahar kalır, eksilmeyen nefes.

Çiy taneleri parlar gül dalında, Bahçe uykusundan ağır ağır sıyrılır; Günün ilk ışığı değince ovaya, Emekle yoğrulan bir türkü duyulur. Taş duvarlarda birikmiş yıllar, Pencere önlerinde renkli saksılar; Kapıdan kapıya uzanan merhabalar, Günü dostlukla karşılar insanlar. Eğirdir’in kıyısı serin bir durak, Sazlıklar rüzgârla eğilip doğrulur; Dağların gölgesi suya uzandıkça, Uzak sandığım yollar bana varılır. Akşam, evlerin camında çoğalır, Meydanın gürültüsü yavaşça diner; Isparta bir isim olmaktan çıkar, İnsanın içine yerleşen eve döner.

Avucumda çocukluğumdan bir taş, Üzerinde güneş, toprak ve zaman; O sokağı düşününce ansızın, Yakınlaşır yıllardır uzak duran an. Kış beyaz bir örtü serer dağlara, Yaz, bağ aralarında gölge büyütür; Mevsimler değişse bile şehir, Tanıdık bir sıcaklığı sürdürür. Gölün kenarında yürürken bir gün, Işığın suya bıraktığı izi gördüm; Uzaklaşan teknenin ardından bakıp, Sakladığım özlemi yeniden duydum. Akdeniz rüzgârı gülü taşıyınca, Ova baştan başa kokuya bürünür; Isparta söylenince insanın içi, Kendi kapısını bulmuş gibi sevinir.

Gün henüz yamaçtan çıkmadan önce, Bahçelerde kıpırdar sessiz emek; Gül dalları avuçlara eğilir, Sabahı büyütür toprak ve yürek. Bir evin eşiğinde demlenir çay, Duvarlarda yazdan kalma sıcaklık; Küçük bir sofraya sığar bazen, Yıllarca unutulmayan yakınlık. Eğirdir uzatır mavi kollarını, Bulutlar göğsünde ağır ağır gezer; Güneş çekilir dağların arkasına, Suyun üstünde ince bir altın süzülür. Yayla yolunda çam kokusu vardır, Rüzgâr eski günleri fısıldar dalda; İnsan kalabalıktan uzaklaşınca, Kendisini bulur açık bir yolda. Gece iner, gül bahçeleri susar, Yıldızlar göğe serpilir usulca; Isparta uzakta kalsa bile, Büyür içimde sıcak bir hatıra.

Dağların arasından açılır yol, Kavak yapraklarında titreşir gün; Uzaklardan görünen ilk ışıkla, Yolcunun hafifler omzundaki yük. Çarşıda renklenir sepetler, tezgâhlar, Gülün pembesi güneşe karışır; Bir selam, bir gülümseme yeterek, Şehrin kalbi yabancıya da açılır. Eğirdir kıyısında durur öğle, Su, bulutların yüzünü taşır; Ansızın kanatlanan bir kuş, Maviyi göğsümüze doğru açar. Akşam serinliği iner taş meydana, Çocuk sesleri avlularda azalır; Pencerelerde yanan küçük ışıklar, Evleri görünmez iplerle bağlar. Gül, göl ve dağ aynı ufukta, Isparta kendine mahsus bir ezgi kurar; Nereye gitsem ardımda değil, İçimde yürüyen bir şehir olur.