İstanbul ile İlgili Şiirler

Marmara susar geceyle, Lambalar titrer suda, Tarihi surlar nöbette, Şehir uyur avucumda.

Bir simit kokusu geçer, Dar sokaktan sabaha; İstanbul’un küçük sevinci Konar omzumda.

Surların taşında akşam, Martıların kanadında ses, İstanbul bir eski mektup, Okundukça ısınır nefes.

Boğaz kıyısında bir vapur, Uzağa taşımaz beni; İstanbul ne yana baksam Çoğaltır içimde seni.

Marmara’da gün açılır, İstanbul içime ışık saçar, Boğaz bir türkü söyler, Kalbim şehre yanaşır.

İstanbul, yağmurdan sonra parlar, Islak taşlarda çoğalır gökyüzü. Bir vapur geçer, ardından kalır Suyun üzerinde gümüş bir iz. Boğaz kıyısında susar kalabalık, Martılar bölüşür günün sesini. Tarihi surlar fısıldar zamana, Şehir korur kendi nefesini.

Bir yanda kule, bir yanda deniz, Arada insan seli akar. İstanbul’un her dönüşünde Başka bir manzara çıkar. Gece, pencerelere yıldız serper, Marmara koyulaşır ağır ağır. Şehre bakanın içinde Uzun bir yolculuk başlar.

Sabah, Galata’ya yaslanır usulca, Çatıların üstünde ince bir pembelik. İstanbul her pencereden başka görünür, Yine de kalır aynı derinlik. Akşam, Boğaz’a bırakır rengini, Kıyıda çay bardakları parlar. Şehri seven herkes kendi hikâyesini Bu suların kıyısında arar.

Surların dibinde yürürken bugün, Taşlardan yükselir uzak çağlar. Bir çocuk gülüşü karışır rüzgâra, İstanbul geçmişi böyle bağlar. Marmara’nın üstünde akşam iner, Köprüler ışıkla birbirine değer. Şehir yorulsa da kalbinde hâlâ Yeni bir sabah için yer var.

Kaldırım taşlarında eski ayak sesleri, Bir çeşme anlatır unutulmuş günü. Boğaz’ın mavisi böler gürültüyü, Şehir saklar kendi büyüsünü. Marmara’dan yükselir serin bir koku, Vapur düdüğü uzaklığı deler. Tarihi surların gölgesinde insan, Geçmişle bugünü yan yana görür.

Sabah sisi iner Boğaz’a, Kıyılar birbirinden saklanır. Sonra güneş, ince bir bıçak gibi, Bulutların arasından uzanır. Surların üzerinde serçeler, Günün ilk nöbetini tutar. Her taşın içinde başka bir ses, Her ses geçmişe kapı açar. Akşam, denize morluk bırakır, Vapurlar ışıkla süzülür. İstanbul’u gören gözlerde Uzaklık bile yakınlaşır.

Kentin kalbinde hızlı adımlar, Yan yana akar yüzlerce hayat. Bir sokak köşesinde durunca Duyulur şehrin gizli nabzı. Marmara kıyısında çocuklar, Rüzgâra uçurtmalar bırakır. Boğaz’ın değişken yüzünde Öğle, mavi bir iz bırakır. Tarihi surlar akşamı karşılar, Gölgeleri uzar kaldırımlara. İstanbul, her gün yeniden Yazılır yaşayan hatıralara.

Üsküdar’da akşam başka, Kıyı boyunca ağır bir huzur. Boğaz iki yakayı değil, İki ayrı zamanı buluşturur. Surların önünden geçerken Rüzgâr eski isimler söyler. Bir taşın üzerinde duran gölge Yüzyılları sessizce bekler. Geceye karışır tramvay sesi, Pencerelerde hayat uyanır. İstanbul, kalabalık içinde bile İnsana kendini hatırlatır.

Marmara’nın tuzlu rüzgârı Saçlarıma serinlik bırakır. Kıyıda bekleyen eski sandal Ufka doğru ağır ağır bakar. Bir köprüden geçer zaman, Altında köpürür mavi su. İstanbul’un her iki yakası Taşır aynı büyük tutkuyu. Tarihi surlar akşamla kızarır, Güvercinler meydanı doldurur. Şehrin gürültüsü dinince Kalpte ince bir ezgi durur.

Sokaklar sabahı omuzlar, Fırınlardan sıcaklık taşar. Boğaz’ın kıyısında vapurlar Güneşle birlikte uzaklaşır. Tarihi surlarda yosun kokusu, Duvarlarda yüzlerce mevsim. İstanbul, taşın hafızasında Saklar susmayan geçmişini. Akşam olunca ışıklar yanar, Marmara laciverde döner. Şehirden ayrılan her yolcu İçinde bir İstanbul götürür.

İstanbul’u anlatmak için Önce denize bakmak gerek. Marmara’nın açık yüzünde Şehrin kalbi görünür demek. Sonra dar bir sokağa sapıp Duvarlardaki rengi görmek, Bir kapının önünde durarak Evlerin sesini dinlemek gerek. Boğaz’ın akşam serinliği Yorgun omuzlara dokunur. İki kıyıdan yükselen ışık Karanlığı usulca savurur. Tarihi surlar ardında Ay, sessiz bir nöbet bekler. İstanbul’un adı geçince İçimizde uzun yollar açılır.

Sabah vapurunda yüzler Uykuyla güneş arasında. Şehir, dalgaların üstünde İleri geri salınır. Kıyıda balıkçı ağları, Tuzla ağırlaşmış eller. Boğaz’ın mavi soluğu Günün kapısını açar. Surların ardında zaman Kırık bir saat gibi durur. Yeni binaların yanında Eski taşlar konuşur. Akşam Marmara’ya iner, Köprüler ışıkla parlar. İstanbul, bütün yorgunluğuna rağmen İnsana umut bırakır.

Güneş, kubbelerin üstünde Bakır bir parıltıyla doğar. Sokaklar uyanırken şehir Kendine yeni bir yüz takar. Boğaz’da ağırlaşır sabah, Vapur dumanı göğe karışır. İki kıyı arasındaki su Eski bir sırrı taşır. Tarihi surların önünde Yolcu kısa bir an durur. Taşların suskun dilinden Nice çağlar duyulur. Marmara gün batımında Kızıl bir aynaya döner. İstanbul’dan geçen herkes Bir parçasını burada bırakır.

Yağmur iner ince ince, Çatılar gümüşe boyanır. Kaldırımlarda acele edenler Şehrin ritmine dayanır. Bir kahvede buğu yükselir, Camda silinir uzak manzara. İstanbul, küçük anlarla Büyür insanın dünyasında. Surların dibinde sarmaşık, Taşlara yeşil bir mühür vurur. Geçmişin ağır kapısından Bugüne serinlik savrulur. Gece köprüleri yakarken Boğaz yıldızları çoğaltır. Bu şehir, karanlığın içinden Bile aydınlık taşır.

Kış sabahı sisli kıyılar, Boğaz’da dünya küçülür. Bir düdük, görünmez suların İçinden geçip duyulur. Islak taşlarda adımlar, Eski evlerde solgun perde. İstanbul, suskun günlerde Bile konuşur bir yerlerde. Surların soğuk yüzünde Yağmur ince yollar çizer. Geçmişin ağır kapıları Bugünün sesine açılır. Öğleden sonra Marmara Bulutların rengini alır. Kıyıda duran yalnız insan Kendi içini dinler. Gece, Boğaz’ın üstüne Siyah bir örtü serer. Şehir susmayı öğrense de Kalbinde ışık büyütür.

Bahar gelir İstanbul’a, Sokaklarda erguvan kokusu. Boğaz’ın serin yüzünde Çiçeklenir gökyüzü. Kıyıya yanaşan vapurlar Yeni yolcular taşır. Her bilet, başka bir özlemi Şehrin içine bırakır. Tarihi surlar boyunca Yeşil sarmaşık yükselir. Taşın sabrına dokunan dal Yüzyılları birbirine ekler. Akşam, köprü altında Suya altın çizgiler serer. Marmara’nın uzaklığı İçimde yakın bir yere döner. İstanbul, bütün sesleriyle Bir şarkı değil, geniş bir hayat. Ona bakan her yürek Kendi rengini bulur.

İlk ışık düşer minarelere, Güvercinler meydanı doldurur. Şehir, uykusundan kalkarken Uzakta bir vapur duyulur. Boğaz’ın kıyısında sabah, Camları aydınlatır yavaşça. İstanbul, her yeni günde Başka bir hikâye kurar baştan. Dar sokaklardan geçen rüzgâr Kahve ve yağmur kokusu taşır. Kalabalığın içinde bile Bir yalnızlığı usulca aşırır. Tarihi surlar öğle güneşinde Kızıl gölgeler bırakır yere. Duvarların sessizliğinde Geçmiş yaklaşır bugüne. Akşam Marmara kararırken Kıyılar ışıkla süslenir. İstanbul’dan ayrılan kalpte Şehrin sesi uzun süre dinlenir.

Bir adım Galata yokuşunda, Bir adım denizin kıyısında. İstanbul, birbirine bağlanır Sayısız yolun arasında. Sokak satıcılarının sesi Karışır tramvay çınlamasına. Şehir, gündelik telaşıyla Düşer insanın hafızasına. Boğaz’da akıntı değişir, Martılar tekneleri izler. İki yakada yanan ışıklar Geceyi bölmeden birleşir. Tarihi surların gölgesinde Bir çocuk topunu sürer. Yüzyıllık taşların önünde Bugün, yarına göz kırpar. Marmara’nın açık ufkunda Ay yükselir ağır ağır. İstanbul, kendini sevene Her dönüşte başka görünür.