Kahve ile İlgili Şiirler

Fincanda tüten akşam, içime ılıkça iner Bir yudumla suskun ev, eski bir dosta döner Kokunda küçük bir dünya, avucumda sakinlik Kahve, yorgun kalbime sessiz bir pencere açar

Bakır renkli bir sabah fincanımda uyanır Kaşığın ince sesi perdelerde dolaşır Bir yudum, dağınık düşlerimi toplar Gün, kahve kokusuyla usulca başlar

Pencereye vuran yağmur, fincanda dinlenir Koyu renkli buhar, odanın içine siner Bir an durur zaman, ellerim ısınırken Kahveyle yumuşar içimde büyüyen keder Dost sesi karışır uzaklardan gelen çaya Bir gülüş yerleşir masanın tahta kenarına Ne büyük söz gerekir ne de uzun bir akşam Kahve yeter bazen gönülden konuşmaya

Gece lambasının altında ağır ağır soğur Fincanın dibinde günün yorgunluğu durur Her yudum, içimde kapanmış bir kapıyı Küçük bir sabırla yeniden aralar Sabah olunca kokun yayılır mutfağa Uykulu duvarlar kavuşur aydınlığa Bir fincanlık sevinçle başlar yeni gün Kahve, umut serper sessizce avuçlarıma

Tahta masada duran fincanın buğusu Çocukluğumdan kalma bir yaz akşamı duygusu Kokunla geri gelir eski evin koridoru Bir yudumda canlanır unutulmuş bir uyku Sokak henüz sessiz, perde hafifçe kıpırdar Güneş çatılara ince altınlar bırakır Kahve, uykuyla uyanıklık arasında İçimde yeni bir sayfa değil, yeni bir yol açar Dostlar toplanır, sözler çoğalır yanında Kaşıklar ritim tutar seramik fincanlarda Akşamın en sade mutluluğu sensin Hatıran kalır masada, kokun odalarda

Bir fincan tutarım iki elim arasında Sanki uzak bir mevsim saklı koyu tadında Dışarıda rüzgâr, içeride yumuşak bir ışık Kahveyle dinlenir düşüncenin kıyısında Kimi zaman özlem düşer köpüğün üstüne Eski bir isim karışır sessizce günüme İçtikçe uzaklık biraz küçülür sanki Anılar ısınır avucumun içinde Son yudumda bile kalır kokunun izi Geceye bırakır ağırbaşlı, sıcak bir sözü Kahve gider, fakat ardında sessizlik değil İçimde sürüp giden dinginliği bırakır

Sabahın ilk ışığı perdeyi yoklarken Fincanımı doldururum düşünceler susarken Koyu bir nehir gibi kıvrılır buharı Gün, kahve kokusuyla kendini kurarken Masada bir kitap, yanında eski bir kalem Her sayfa bekler benden sakince bir kelam Bir yudumla ağırlaşmaz hiçbir düşünce Kahve, zihnime bırakır duru bir merhem Öğleye doğru dostlar uğrar kapımdan Gülüşler yükselir fincanların ardından Küçük bir masa olur koca bir hatıra Sohbet, kahveyle büyür aynı anda Akşam çökerken renkler çekilir camdan Son damla kalır porselenin kenarından Bugün de geçti derim, içim sakince Kahve kokusu kalır bütün odalardan

Kırk yıllık bir hatıradır bazen fincan Bir bakışta anlatır söylenmeyen zaman Köpüğünde bekleyen küçük bir tebessüm Eski dostlukları çağırır uzaktan Kavrulmuş çekirdeklerin sıcak sesinde Toplanır günün telaşı aynı köşede Bir yudum alır, dünyayı kısa süreliğine Bırakırım masanın sessiz gölgesinde Yağmur iner kente, kaldırımlar parlar Kahve buğusunda uzak yüzler canlanır Her damla, içimde saklı bir hikâyeyi Kapağı aralanmış bir defter gibi anlatır Geceye kalır son ve koyu dokunuşun Dilimde gezinen o tanıdık duruşun Kahve, yalnızlığı çoğaltmaz hiçbir zaman Yanına usulca oturur insanın

Gün doğmadan önce mutfak uykudadır Çekirdeğin kokusu duvarlara yayılır Fincana düşen sıcak, koyu bir sessizlik İçimde dağınık ne varsa toparlar Pencere gerisinde şehir ağır ağır açılır Çatılarda solgun gece, ışığa karışır Kahveyle başlar evin ilk hareketi Bir kaşık sesi kadar sade umut taşır Öğle vakti bir arkadaş gelir ansızın İki fincan çoğaltır masanın anlamını Sözler bazen susar, bakışlar anlatır Kahve korur aramızdaki yakınlığı Uzakta kalan biri düşer aklıma Kokun dokunur eski bir mektubun satırına Bir yudumla yol kısalır, yıllar erir Özlem, ılık bir gölge olur omzuma Gece son fincanla sakinleşir ev Koyu tadında saklanır günün özeti Kahve, bitse bile bırakır ardında Kalbe yerleşen sıcak bir cümleyi

Fincanın kenarında ince bir ay ışığı Geceye karışır kavrulmuş çekirdek kokusu Sokaklar susarken benimle konuşur Kahve, yalnızlığın en nazik arkadaşı Bir kitabın arasında unutulmuş bilet Eski bir yolculuğu taşır fincanla beraber Her yudumda başka bir durak belirir Anılar, buhar gibi yükselir ve döner Dost eli uzanır masanın ötesinden Sıcaklık çoğalır paylaşılan her heceden Kahve yalnız içilse bile bazen İnsanları birbirine bağlar içten içe Sabahın telaşına karşı küçük bir mola Bir sandalye, bir pencere, dingin bir oda Kendime ayırdığım bu kısa vakitte Dünya biraz daha anlaşılır olur bana Son damla düşerken fincanın dibine Günün rengi çekilir yavaşça içine Kahve, geride yalnız tadını değil Hatırlamayı bilen bir kalp bırakır