Kar ile İlgili Şiirler

Gece iner, kar parlar, Çatılarda sessiz düşler. Bir beyazlık sarar yolu, Sabah içimize üşer.

Penceremde ince taneler, Sokak susar, gök dinler. Kar yağınca eski evler, Masal gibi ışık giyer.

Avuçlarımda eriyen Küçük bir gökyüzü gibi, Kar, kentin yorgun yüzüne Serer akşam örtüsünü. Dallar eğilir usulca, Kuşlar saklanır saçakta. Beyazlığın içinden geçer Çocuk sesleri sokakta.

Sabah erkenden uyandım, Camda bambaşka bir dünya. Bahçe, sessiz bir gemiydi, Yelkeni karla doluydu. Ayak izim kaldı yolda, Her adım yeni bir sayfa. Kış, avucuma bıraktı Temiz bir başlangıç daha.

Kar yağarken bütün şehir Yavaşladı birdenbire. Trafik sustu, lambalar Işık serpti beyazlığa. Bir çocuk koştu bahçeye, Eldiveninde kış güldü. Yuvarlanan her kar topu Neşeyle göğe savruldu. Akşam oldu, duman tüttü, Evler sıcak birer yuva. Dışarıda ay parıldar, İçeride çay kokusu var.

Dağın koynunda kar uyur, Çamlar nöbet tutar sessiz. Uzaklarda bir çan sesi Bölünür beyaz gecede. Köy yolunda izler uzar, Bir kızak iner yokuştan. Kışın sertliği unutulur, Gülüş taşınca yamaçtan. Sabah güneşi görünce Kristal olur her bir damla. Kar erise de gökyüzü Kalır içimizde biraz.

İlk taneler düşerken yere, Toprak derin bir soluk aldı. Kurumuş otların üstünde Beyaz bir sessizlik çoğaldı. Sokak lambası altında Her tanenin ayrı sesi var. Gece, karın ışığıyla Karanlıktan uzaklaşır. Pencerede bekleyen çocuk Dışarı çıkmak için hazır. Botlarında küçük izler, Kalbinde kocaman bahar. Sabah okul yolu açılır, Dostlar birbirine seslenir. Karın örttüğü kaldırımlar Paylaşılan neşeyle belirir.

Kış geldi, dere kıyısı Gümüş bir aynaya döndü. Suyun hızlı türküsünü Buzdan bir sessizlik örttü. Ağaçların çıplak dalları Göğe ince çizgi çizer. Kar, her dalın ucunda Küçük bir yıldız büyütür. Uzak evin bacasından Mavi duman yükseliyor. Bir kapının önündeki iz Sıcacık bir haber veriyor. Gün batınca kar üstünde Pembe renkler dolaşıyor. Kış, soğuk yüzünü saklayıp İçimize huzur koyuyor.

Bir sabah uyandık, baktık, Çatıların rengi değişmiş. Dün gördüğümüz bütün yollar Beyaz bir düşe dönüşmüş. Kavakların ince dalları Yükünü sessizce taşıdı. Rüzgâr, boş kalan sokakta Kar taneleriyle oynadı. Bahçede yuvarlak bir yüz, İki kömür göz belirdi. Çocukların ellerinden Kardan bir dost yükseldi. Öğle vakti güneş çıkınca Parladı duvar ve pencere. Her damla, kısa bir öykü Anlattı mavi göklere. Akşam, sobanın başında Gün yeniden hatırlandı. Kar dışarıda nöbet tuttu, Evde sıcaklık çoğaldı.

Dağların ardında başlayan Beyaz yol ovaya indi. Kuru dallar, taşlı yollar Kışın örtüsüyle dindi. Bir serçe saçak altında Tüylerini kabartmıştı. Avucumdan serptiğim yem Onu biraz olsun ısıttı. Köyün yaşlı değirmeni Dönmeden bekledi günü. Kar, çarkların çevresine Sakladı eski türküyü. Çocuklar yokuş başında Kızaklarla yarıştılar. Düşe kalka büyüyen kahkaha Soğuk havayı ısıttı. Gece ay yükselince dağda Her taş gümüşe boyandı. Karın sessiz masalından Yeni bir umut uyandı.